"KOŁA MUSZĄ SIĘ KRĘCIĆ"- CZYLI MOJA PODRÓŻ PO EUROPIE 2011.

   
   
   Od jakiegoś czasu już chodziła mi po głowie wielka wyprawa motocyklem. Nie wiedziałem jeszcze gdzie i kiedy, wiedziałem na pewno, że pókim żyje, musze na taką wyruszyć. Zanim jeszcze woziłem cztery litery na dwóch kołach  marzyłem o podróżowaniu, chyba jak większość ludzi. Po 3 latach jazdy i wielkiej miłości do tych cudownych pojazdów jednośladowych, zaczęła mi ta myśl o wyprawie świdrować w głowie. Miałem za sobą kilka wypraw po wyspie (mieszkam w Anglii) i z wyspy do Polski, ale to nie było to. Pierwszym pomysłem była wyprawa dookoła świata ;) Z powodu braku funduszy na tak wielką eskapadę przymuszony byłem wybrać krótszą trasę na mapie.

    

      Zimą 2011 razem z moimi kamratami z nieoficjalnego klanu Turboryje: Klimkiem i Puziem zaczęliśmy planować wyjazd w Alpy na lato 2011. Gdy poznaliśmy juz datę i czas (20 sierpnia 2011 na 2 tygodnie), udało mi się zorganizować wolne na 2 miesiące. Zacząłem snuć nieco inny plan - plan własnej podróży. Wiedziałem, że wyprawa z przyjaciółmi będzie wesoła i pełna wrażeń, bo zawsze takie były. Mi jednak chodziła po głowie inna wyprawa, a Alpy miały być jej przedsmakiem, starterem. 10 dni w Alpach w doborowym składzie, a później gdzie mnie zaniesie. Na początku myślałem o Skandynawii przez Polskę. Niestety lub stety temperatury o tej porze roku tam są niskie i padło na Bałkany. Piękne, dzikie tereny nie skażone zachodem, duża różnorodność kultur, tanio i ciepło. To przemówiło do mnie od razu. Spotkałem się z różnymi opiniami na temat mojego zamiaru, jedni popierali, inni wręcz starali się odradzić mówiąc jaka to niebezpieczna kraina, że sam, a co zrobisz jak cos sie stanie, ja bym sie bał itp. Czy mnie to zniechęciło? A skąd:) Jeszcze bardziej nakręciło. Wieczorami zgłębiałem wiedze o Bałkanach i powoli planowałem mniej więcej swoja trasę. Postawiłem wszystko na jedna kartę. Żyje się raz.

   Decyzja była spontaniczna i dopiero półtora miesiąca przed wyjazdem zacząłem przygotowania: gruntowny serwis motocykla + zrobienie stelaża pod kufer w garażu wspólnymi siłami (podziękowania dla Klimka, Puzia i Spokojnego za pomoc!), zaopatrzenie sie w niezbędne przyrządy takie jak nóż i izolacja, sprzedanie auta, ulepszenie konta w banku, które dawało ubezpieczenie w podróży,  większy debet + kredytówka, wyprowadzenie sie z mieszkania by nie płacić czynszu, uśmiechnięcie do Klimka co by mnie przygarnął sierotę na kanapę po powrocie iii gotowe.

 

 Trasa już mniej więcej zaplanowana:

        W międzyczasie wyłonił się skład jadących w Alpy. Jadą trzy suki-suzuki, to jest: SV650s czyli Ja, RF900: Klimek z Anią i drugie RF900: Puzio z Wonską, która wyświetliła się jakieś dwa tyg. przed wyjazdem, że też chce sie zabrać. Będzie wesoło!:D

      

       Do wyjazdu dzieli nas już kilka dni, torby popakowane, motocykle z obładowaniem przetestowane. Przedostatniego dnia montuję nawigację samochodową do mojej Suzi, którą uszczelniam wewnątrz silikonem (sprawdzony patent Klimka na wodoodporność). Naklejam na kask i motocykl mocowania do kamery i wydaje sie, że wszystko gotowe. Jeszcze tylko imprezka pożegnalna...

Wieczorem przed wyjazdem nie mogę zasnąć, cały czas myślę co spakowałem, czy wszystko załatwiłem, paszport mam, dokumenty wszystkie mam, kasę mam, karty pamięci mam, to mam, tamto mam mam mam...usypiam... na 2h.

DZIEŃ 1. 20/08 

FRANCJA-BELGIA-LUXEMBURG

  Pobudka! Jest sobota 20 sierpnia 2011 o 4:00 ustawka. Mam 30 min. Podniecony zbieram sie do kupy, szybka kawa, uściski pożegnalne i jadę na spotkanie. Jest jeszcze ciemno jak zajeżdżam do Klimka i Ani, którzy dopinają ostatnie bandżiki do ekwipunku na moto. Puzio wydaje sie jako jedyny być gotowy, a Wonska biega z garażu do domu i z powrotem jak poparzona (mina zrezygnowanego Puzia bezcenna:). W końcu wszyscy siedzimy na bajkach i wszyscy z bananami na twarzach, podnieceni i gotowi do drogi. JEDZIEMY!:)

    

Dziewczyny miały pilnować rzeczy:)

    W Dover byliśmy na czas, zdążyliśmy sie zalać zanim wjechaliśmy na prom. Na promie rozkładamy się na miejscach siedzących, część z nas drzemie reszta buja się po statku. Celem na dziś jest dotarcie do Luxemburga i tam nocleg. Wyjeżdżamy z promu do Calais we Francji i dalej ciśniemy autostradami przez Belgię, aż do Luxemburga. Znudzeni już autostradą zjeżdżamy na mniejsze drogi. Jest piękna pogoda, słonecznie, niebo bezchmurne i my przemierzający kolorowe pola i wioski Luxemburga. Zatrzymujemy sie nad jeziorem. Zrzucamy z siebie motórowe klamoty i wskakujemy do wody. Wonska sie ociąga stojąc po kostki, ale szybko zostaje zmoczona:) Po raz pierwszy testuję pod wodą kamerę, którą kupiłem przed wyjazdem. Dalej ruszamy w poszukiwaniu noclegu i decydujemy się by tą noc przenocować na dziko w lesie. Udaje nam się znaleźć drogę bez zakazu prowadzącą w głąb lasu i tam znajdujemy odpowiednie miejsce. Jest wieczór wiec namioty rozkładamy praktycznie po ciemku. Panuje mroczny klimat w stylu "Blair witch project". Kilka metrów od naszego legowiska znajduje się szałas zbudowany z gałęzi, a na sznurku przywiązane drobne gałązki (schronienie dla wędrowców przed deszczem). Rozpalamy mały ogień i przy butelce wina opowiadamy straszne historie.

DZIEŃ 2. 21/08

LUXEMBURG-FRANCJA-SZWAJCARIA

  Rano budzą nas krople deszczu więc w pośpiechu składamy się i opuszczamy las. Wjeżdżamy do Francji. Na parkingu Puzio stwierdza, że ma zdecydowanie za miękko ustawione zawieszenie. Niestety jedyny klucz jaki mamy to do mojej sv-ki, który nie pasuje. Poznajemy kierowcę tira Janusza i przy pomocy jego łoma i młota udaje nam się ogarnąć temat. Dalej jedziemy przez małe pasmo górskie w Parku Narodowym: Parc Naturel Régional des Ballons des Vosges i wjeżdżamy do Szwajcarii.

  Pod miastem Biel późnym wieczorem znajdujemy kemping. Recepcja jest zamknięta i przejmujemy pierwszą napotkaną polankę. Jest ciepła noc wiec jak śledzie układamy się na karimatach pod gołym, bezchmurnym niebem i usypiamy wpatrując się w gwiazdy.

DZIEŃ 3 22/08

SZWAJCARIA

  Wstajemy wcześnie rano by nie tracić dnia. Pakujemy tobołki na rumaki i galopujemy dalej przed siebie. No i długo oczekiwany moment, przed nami wyrastają Alpy :) Pogoda jak marzenie. Dojeżdżamy do miejscowości Thun gdzie nad błękitnym, przejrzystym jeziorem o tej samej nazwie robimy postój na kąpiel. Nagle spostrzegam kleszcza na zgięciu w kolanie i przypominam sobie jak rozmawialiśmy o nich z Puziem leżąc pod gołym niebem jak śledzie. Mówiłem wtedy, że użarło mnie w sumie pięć, ale dawno temu. Pewnie podsłuchał franca rozmowę i "there you go" dziabnął jako kolejny. Ania dorwała się do kleszcza i wydłubała go w całości. Dalej wzdłuż jeziora dojeżdżamy do miasta Interlaken znajdujący sie pomiędzy dwoma jeziorami Thun i jeziorem Brienz, wzdłuż którego jadąc podziwiamy wspaniały widok. Po lewej stronie wysokie góry i na zboczach domki jakby tam powklejane, a z prawej strony równiutka tafla jeziora, które zdawać się mogło turkusowym kisielem. Czuliśmy się wszyscy jakby w innym świecie, w bajce. I takie wrażenie mieliśmy już przez całe Alpy.

    Brnęliśmy dalej w górzyste bajkowe tereny przez Grimselpass i Furkapass dojeżdżając do Andermot gdzie zgubiliśmy się z Puziem i Wonską. Powodem był mój ręcznik, który susząc się podczas jazdy odczepił sie od motóra. Puzio wszczął za nim pościg i dopadł dezertera. Na stacji dopompowaliśmy koła i dalej na kemping poszukiwaczy złota, który znajduje się pomiędzy górami nad rzeką niedaleko miejscowości Disentis. W Szwajcarii kempingi nie są tanie bo od 15-20 euro za osobę, za to standard jest wysoki. W czystych i praktycznie urządzonych, dużych toaletach sączy się muzyczka. Wieczór spędzamy przy piwku.

DZIEŃ 4 23/08

SZWAJCARIA-WŁOCHY

   Z Disentis jedziemy do Chur i dalej ciasnymi winklami do Davos. No i jak do tej pory najlepsza droga jaką jechaliśmy-Fluelapass, równy asfalt i przewidywalne winkle, nie mówiąc już o widokach. Robimy zakupy w mięście Zernes, a Klimek naprawia gniazdo od nawigacji. Dalej drogą Ofenpass przecinamy Szwajcarski Park Narodowy. I znowu bajecznie. Zatrzymujemy sie na parkingu i wspinamy na górkę z lepszym widokiem by przekąsić co nieco. Na parkingu kosze na śmieci otwierane tak, że nie tylko niedźwiedzie mają z tym problem:)

   Dojeżdżamy do St. Maria i stamtąd kierujemy się na Stelvio najpierw szutrem, później asfaltem drogą Umbrailpass. Kolejny to przepiękny odcinek biegnący na szczyt, na którym zsiadając z motorów wydajemy z siebie okrzyki wielkiego zadowolenia, podnieceni tym co widzimy. A że nigdy nie widzieliśmy takich krajobrazów, czuliśmy sie jak na innej planecie. Dla nas był to wielki krok:D Wszystko porośnięte było trawą w odcieniach brązowych. Jadąc kilkaset metrów dalej przekroczyliśmy granice z Włochami. Przed nami słynne Stelvio Pass, którym zjeżdżamy z wysokości 2760m pokonując 48 ciasnych winkli, 180* każdy. Po prawej stronie mijamy piękne lodowce.

   Robi się ciemno wiec kierujemy sie na kemping nad jeziorem Logo Di Resia, gdzie po rozbiciu namiotów z butelką wina idziemy na wzgórze rozpalić ognicho z podebranego po drodze drewna. Dyskutujemy przy ogniu wymieniając poglądy na różne zagadnienia życiowe i nie wiedząc kiedy usypiamy.

DZIEŃ 5 24/08

WŁOCHY-SZWAJCARIA

   Rano okazuje sie że zostawiłem plecak na wzgórzu, wiec razem z Puziem udajemy sie na poszukiwania. Wracamy z plecakiem i zbieramy się, koła musza się kręcić:) Wracamy do Szwajcarii na Ofenpass jeszcze raz przejechać tą świetna drogą. Zatrzymuje nas pan z ratownictwa górskiego, po czym puszcza po kilkunastu minutach, okazuje się, że był wypadek. Jakiś easy rider w jeansach na choperze sie wywrócił. Karetka i helikopter były na miejscu, chyba nic poważnego poza zadrapaniami.

   Jedziemy dalej przez Zernes do Silvaplany gdzie rozbijamy sie na kempingu przy samym brzegu dużego jeziora. Silvaplana to miejscowość i jezioro o tej samej nazwie położone na wysokości 1800m. Mekka windsurferów. Wieczorem poznajemy Tobiasza ze Szwajcarii, który podróżuje z deską odwiedzając alpejskie jeziora. Udostępnia swojego laptopa bym mógł zrzucić materiał z kart na dysk. Razem wypijamy kilka piwek i oglądamy nagrywki z naszej dotychczasowej wyprawy. Wonska zakłada się, że objedzie na rowerze dookoła jezioro, zaznaczam że nie jest ono małe.

DZIEŃ 6 25/08

SZWAJCARIA-WŁOCHY

    Rano Regina, bo Wonska tak ma na imię pożycza rower od Tobiasza i jedzie dookoła jeziora. Wraca po 1:30h lekko zdyszana, mówi że objechała, ale sprawdził to kto?;) Dajemy wiarę. Jemy wspólne jak co dzień śniadanie do którego dołącza sie Tobi i poznana rano Słowaczka z synem. Bardzo nam sie tu podoba i postanawiamy zostać jeszcze kilka godzin na kempingu. Jezioro jest czyste jak woda mineralna i bardzo spokojne, wiatry zrywają sie dopiero po południu i wtedy zaczyna sie szaleństwo wind i kitesurfingowe. Kąpiemy się w zimnej jak lód Silvaplanie, kilka ujęć kamerą i czas się zbierać. Przed nami jeszcze kawał Alp.

    Z Silvaplany przez Passo del Bernina kierujemy się w stronę Tirano, Włoskiej miejscowości. Po drodze zatrzymuje nas rajski krajobraz. Turkusowe jezioro przy brzegu którego widać zacumowane łódeczki, a na drugim brzegu wyrasta wielka zielona góra. To Lago di Poschiavo. Bez zbędnego gadania, wszyscy wiemy o co chodzi. Parkujemy przy brzegu i wskakujemy do wody. Po kąpieli jemy wspólny posiłek, do którego przyłączają się także łabędzie.

 

 

   Wskakujemy na rumaki i ogień na tłoki przez Tirano, Aprica, Temu przez Passo del Tonale do Cles. Zapadł zmierzch i tam szukamy noclegu, tym razem postanawiamy na dziko. Wjeżdżam do lasu na zwiady, nie ma odpowiedniego miejsca. Szukamy dalej lecz wszędzie sady i inne prywatne tereny. Decyzją jednogłośną wybieramy sad. Cicho jak myszki toczymy sie wśród jabłoni. W głębi sadu przy lasku rozkładamy tylko mój namiot (pop-up), który szybko się rozkłada i składa, w razie gdybyśmy musieli się szybko ewakuować. Wkładamy do niego kombinezony by niezawilgotniany i pod gołym niebem rozkładamy karimaty i śpiwory. Jak co wieczór mamy ze sobą butelkę miejscowego trunku. Z początku zachowujemy się cicho. Gdy trunek bardziej uderza do głowy, zaczyna się śpiew.

DZIEŃ 7 26/08

WŁOCHY

    Budzę się 2 metry w dół od karimaty. Sprzątamy po sobie bałagan i opuszczamy jabłeczny sad. Po drodze mijamy zjazd do Lago de San Giustina, jeziora nad którym postanawiamy zjeść śniadanie i wskoczyć do wody. Zjazd jest dosyć stromy i kamienisty, mimo to decydujemy sie spróbować. Dziewczyny idą pieszo, a my? My walczymy by utrzymać motocykle w pionie. Na początku idzie dobrze, lecz gdy hamowanie tylnym nie zwalnia motocykla, już prawie na dole łapie delikatnie przedni hamulec, błąd. Podnoszę Suzi i co widzę, klamka od sprzęgła urwana u nasady. Nie pojadę, nie ma siły. Klimek się cieszy bo w końcu jest jakaś przygoda. W końcu nie ma tego złego co by na dobre nie wyszło.



 
 

    Każdy wykłada co ma do jedzenia i robimy kanapki. Po posiłku z Klimkiem na jego moto wyruszamy w poszukiwaniu klamki, a reszta zostaje nad jeziorem. Jedziemy do Bolzano, w żadnym sklepie nie mają klamki do suzuki. Odsyłają nas do Merano. Jedziemy tam i po długich poszukiwaniach znajdujemy sklep Suzuki.  Wpadamy fartownie tuż przed 13ta (pomiędzy 13:00 a 16:00 włosi mają sjestę). Pani ze sklepu informuje nas, że nie mają takiej klamki na stanie i musimy poczekać tydzień, aż dotrze zamówienie ponieważ był piątek. Prosimy by sprawdziła klamki od innych modeli. Po 5 minutach pani przynosi nam bardzo podobna, wystarczy mała przeróbka. Kupuję taką i wracamy jakieś 60km przez pasma górskie wchodząc z zakrętu w zakręt. Klimek sobie używa, a ja w tym czasie przysypiam na kilka sekund, po czym nagle rzucony razem z motocyklem w zakręt budzę się spoglądając w dół z lekkim przerażeniem. Jesteśmy gdzieś na szczycie, a pod nami przepaść. Myślę sobie, "pięknie tu jest". Tymczasem Puzio i dziewczyny rozpalają ognisko na kamienistej plaży, po czym zrywa się wiatr przenosząc ogień na drewno, które sobie przygotowali z boku. Mają teraz większe ognisko, ale by uniknąć pożaru gdyż blisko rosną drzewa, udaje im się go ugasić. Po 5h jeżdżenia za klamką docieramy z powrotem nad jezioro. Dostajemy jedną kiełbaskę upieczoną dawno temu i musimy się nią zadowolić. Po odpowiednim dopasowaniu tarciem o kamień, klamka leży jak na miarę:) Dalej jedziemy do Trento  skąd winklowiskiem śmigamy do Vattaro->Carbonare->Lavarone i Asiago gdzie konsumujemy pizze. W Roanie znajdujemy schronienie na kempingu Riviera. Pijemy butelkę Grappy i usypiamy szybko.

DZIEŃ 8 27/08 

WŁOCHY

  Pakujemy się, Ania robi kanapki. Jedziemy do Belluno i po raz pierwszy złapał nas deszcz, duży deszcz, aż kuje przez kurtkę i spodnie. Dobrze zabezpieczeni nie przemakamy. Jedziemy przez kręte górskie pokryte liśćmi drogi. Ostrożnie kontrolujemy gaz i docieramy do Tolmezzo. 12km od tego miasta nad jeziorem koło miasteczka Alesso bazujemy na kempingu. Nad wodą rozpalamy ognisko i oblewamy naszą wspólna podróż, jutro dzień rozstania. 

DZIEŃ 9 28/08

WŁOCHY-AUSTRIA

Wspólnie zrobiona trasa.

Turboryje.

  Dziewczyny robią śniadanie, coraz więcej rzeczy potrafią robić same;) Szybki prysznic, kawa i ruszamy razem do Tarvisio. Tam jemy ostatni wspólny posiłek. W oczach moich kamratów rysuje się pewien żal. Podobny do takiego jaki za młodu nie jedno z was miało gdy znajomi jechali np. gdzieś nad wodę się wyszaleć, a rodzice ciągnęli was na jakąś działkę lub rodzinny obiad. Szkoda się rozstawać. Przed Klimkiem, Anią, Puziem i Reginą jeszcze kilka dni w ciepłej Chorwacji, zanim wrócą do codzienności. Życzymy sobie powodzenia i się rozjeżdżamy. Teraz zaczyna się dla mnie samotna przygoda i to nastraja mnie pozytywnie, aż uśmiecham sie do siebie:) Kierunek Austria. Przez plockenpass do Lienz, a stamtąd przez winkle do miasta Winklern, skąd biegnie na północ Grossglockner-Hohalpenstrasse jedna z piękniejszych dróg w Europie. Jest pięknie i malowniczo. Pogoda wymarzona na tą trasę. Jadąc przez Hohalpenstrasse wydaję okrzyki zadowolenia. Jestem w baśniowym miejscu. Co chwile zatrzymuję sie na zdjęcie. Tu widoki są zbyt piękne by szybko przelecieć przez zakręty. Wyjechawszy z raju kieruję się w stronę Wiednia. Po przejechaniu 200km robi się ciemno i zatrzymuję się na kempingu w Mitterndorf.

 

 

DZIEŃ 10 29/08

AUSTRIA-SŁOWACJA-CZECHY

   Fasolka z puszki na śniadanie i wyjeżdżam w kierunku Wiednia. Po drodze mijam wioskę, w której pełno dziwnych rzeźb i różnych ekspozycji przy drodze i na podwórkach mieszkańców. Wjeżdżam do centrum Wiednia i korzystam z jadłodajni z żółtym znaczkiem m. Szybka kąpiel w toalecie i w drogę, by jak najszybciej dojechać do Polski. Omijam autostrady ze względu na winiety. Mknąc jedną z polnych dróg wjeżdżam na mostek nad rzeką za która wita mnie znak "Welcome to Slovakia". Kieruję się prostą jak strzała drogą na północ. Dojeżdżam do motocyklisty z pasażerką, oboje w bluzach i jeansach. Koleś przyspiesza gdy mnie widzi, widocznie nie lubi być wyprzedzany. Jadę jakieś 160km/h i powoli zbliżam się do nich, dziewczyna ładnie prezentuje się w obcisłych spodniach:) Mijam ich na pierwszym zakręcie i dalej aż do granicy Czeskiej. Jest już ciemno, ale nie w głowie mi noclegi i podążam dalej do Ostravy skąd szybko przedostaje się na polskie ziemie.

DZIEŃ 11-18 30/08-06/09

POLSKA

http://www.monotekk.com/ 





 

   Docieram do Radomia. W rodzinnym mieście mam kilka dni odpoczynku, jeśli można to tak nazwać. Ciągłe spotkania ze znajomymi, które wiadomo jak się kończą i wesele siostry ciotecznej zakończone jak by nie było poprawinami:) Przygotowuję motocykl do kolejnego etapu na warsztacie MONOTEKK u kamrata Rafała aka DJ MONO (tu podziękowania, pozdro ziomski!). Wymieniam olej i filtry. Niestety wyjazd musi się opóźnić o dwa dni ze względu na filtr powietrza, na który trzeba czekać, a w sklepach nie mają:/ Jest wtorek, przychodzi filtr i motocykl jest już gotowy do drogi.

DZIEŃ 19 07/09

POLSKA

   Zapinam zestaw bagażu na sunię, pożegnanie z rodzinką i heja na Bałkany:) Po drodze dołącza się do mnie pewien dziadek na zzr1200, który skręca motocyklem wychylając się tylko ciałem (jak to mówi - stara szkoła). Nie mogę na to patrzeć jadąc za nim i wyprzedzam. Jedziemy razem do Rzeszowa. Na postoju mówię mu o zasadzie przeciwskrętu, życzymy sobie szerokości i sie rozjeżdżamy. Jadę odwiedzić Wonską i Olę mieszkające niedaleko Dębicy. Wonska zdążyła już wrócić z wyprawy do Anglii i przylecieć do polski. Okazuje się że Ola, Wonskiej siostra ma urodziny. No i masz, muszę zostać:)

 

DZIEŃ 20 08/09

POLSKA-SŁOWACJA-WĘGRY

U Reginy w garażu.

   Po imprezie wstaję rano o 14:00. Mama robi pożywną zupkę. O 15:00 wyjeżdżam. Jeszcze w Polsce łapie mnie deszcz, kurtka z sheltexu nie wytrzymuje i zakładam pod nią przeciw deszczówkę oddychającą. Mam kombinezon nieprzemakalny tzw. kondona, ale nie chce mi sie w niego wciskać. Spodnie mam goretexowe (robią robotę juz czwarty rok), a na butach nakładki przeciwdeszczowe. Przekraczam granicę Słowacką, wciąż leje. Nagle wyłącza się nawigacja. Okazuje się, że padło mi ładowanie. Ładowarka znajduje się pod plastikami i na stałe podpięta jest pod akumulator. Niestety to już historia. Mam kabel usb przez, który podpinam nawigację do gniazda od zapalniczki, które schowane mam pod zegarami. Późnym wieczorem dojeżdżam do Tokaju (Węgry) na kemping, który polecił mi Mono. Podobno przyjemny klimat tu panuje, ładna okolica bo nad jeziorem no i można spróbować wino. Rozkładam namiot, usypiam.

DZIEŃ 21 09/09

WĘGRY-RUMUNIA

    Moje 30te urodziny. Wstaje koło 7 rano nie chcę tracić dnia. Byle jak najszybciej w góry. Urodziny planuję spędzić w Rumunii. Po drodze kabel, który podpiąłem do nawigacji przestaje łączyć na zgięciu. W miejscowości Debrecen kupuję w sklepie gruby porządny kabel usb. Podpinam i działa. Przejechawszy na stronę Rumińską zatrzymuję się w pierwszej restauracji przydrożnej by spróbować jadła. Zamawiam zupę z mięsem i dostaje do niej dużo chleba i ostrą paprykę. Zajadam ze smakiem, a kelnerka miło się uśmiecha. 

 
 

Wbijam w gps drogę 67C czyli Transalpinę, trasę biegnącą przez Karpaty południowe. Po drodze mijam przeróżne wioski, klimat jest całkowicie inny, dziki. Dzieciaki biegają po ulicach, co chwile mija mnie jakaś furmanka. Każdy samochód to Dacia. Jakbym się cofnął o 30 lat:) Podoba mi się tu. Do jednego słupa telegraficznego przy ulicy dopiętych jest po 50 kabli, spoglądam w górę i widzę pajęczyny. Na każdym skrzyżowaniu krzyż z namalowanym Jezusem. Zaczynam Transalpinę o 17:00 z nadzieją, że uda się przejechać przed zmierzchem. Droga nie jest najlepsza, za to widoki świetne. Zatrzymuję się na zdjęcia, wpadam w dyskusję z jakimiś turystami i przejechawszy dopiero 1/4 drogi zapada zmrok. Nie mijam już  żadnych aut. No i ładnie, jest pełnia, a ja błąkam się w rejonach gdzie grasował Drakula. Jestem sam w górach i jedyne co świeci to słabe światła mojej sv-ki i księżyc na niebie. Droga jest szutrowa na przemian z asfaltem, gdzieniegdzie wielkie dziury głębokie na 2 metry i tak samo szerokie. Nie wiem ile jeszcze będę jechał zanim dojadę do ludzi i do światełek. Czy w ogóle znajdę jakiś kemping. Myślę sobie: "to dopiero urodziny". Wiedziałem, że Transalpina jest jeszcze dzika i nie cała wyasfaltowana, bardziej martwi mnie to, że nie wiem dokładnie w którym miejscu jestem na mapie. Jak daleko mam do jakiegoś miasta i czy przypadkiem nie zboczyłem z drogi. Na nawigacji nie mogę polegać, gdyż tej trasy nie pokazuje. Zatrzymanie się w taką ciemnicę na leśnej górskiej drodze napawa mnie delikatnym strachem. Trzeba jednak załatwić potrzeby fizjologiczne. Z lasu dobiegają różne dźwięki, to spadająca gałązka, to jakiś inny szelest. W Karpatach rumuńskich żyje około 6000 niedźwiedzi i około 3000 wilków, czyli łatwo spotkać. Powiadają, że rzadkie są przypadki zaatakowania człowieka przez niedźwiedzia, ale sprawdził to kto?:) Las nocą może napędzić stracha.

 

 

      Po godzinie jazdy po ciemku, jadę wolno zważywszy na stan drogi do jakiego moja Suzi nie jest stworzona, dojeżdżam na upragniony kemping. Można tu wynająć pokój i zjeść gorący posiłek. Tak wiec czynię, wypijam również dwa piwa i padam wykończony.

DZIEŃ 22 10/09

RUMINIA

 Budzę sie dopiero po 10tej i robię pranie. Zamawiam omleta z serem owczym i jem w towarzystwie udomowionych wilków.

 
 

Widok z okna.

 

  Postanawiam nie jechać dalej w dół Transalpiną i odbijam w lewo w stronę kolejnej pięknej drogi, biegnącej przez góry Trans fogarskie. Z Brezoni przez Talmaciu do drogi nr 1i w końcu na drogę 7C - Szosę Transfogarską. Przecina ona Góry Fogarskie łącząc Siedmiogród (Transylwanię) na północy i Wołoszczyznę na południu. 

Transylwania.

 

  Śpiewam z radości bo jestem na drodze gdzie nie ma kilometra prostej. Asfalt w miarę równy i non stop zakręty, różne zakręty, zawijasy różnej rasy. Z góry wygląda ona jak tor wyścigowy. Wspina się na wysokość 2034m, a widoki zapierają dech w piersiach. Pogoda wymarzona, dzięki czemu krajobraz jest w żywych kolorach. Co chwilę zatrzymuję się by na spokojnie przyjrzeć się górom i pstryknąć fotkę. Na górze spoglądając w dół na trasę wijącą się niczym wąż, biorę głęboki oddech. Jestem tu, udało się i jeszcze wiele do zdobycia przede mną:)

 

 
 
   

   Zjeżdżając w dół Szosą Transfogarską mknę przez krętą drogę biegnącą przez las wzdłuż jeziora Vidraru. Zatrzymuję się na jednym ze zjazdów by ochłonąć z wrażenia. Na postoju nie jestem sam, są jeszcze dwie VFR-ki na polskich blachach. Zagaduję od razu: "Zajebista trasa nie?". Trójka Polaków pozytywnie zaskoczona odpowiada: "Nooo zajebista". Tak poznaję Huberta, Dorotę i Kowala.                                 

   Okazuje się, że też jadą na wybrzeże Morza Czarnego i postanawiamy jechać razem. Końcówka Transfagarasan nie jest już taka bajeczna. Dziura na dziurze i nawet metra bez dziury. Wyglądamy jak pijani jadąc slalomem. Po drodze mijamy wielką zaporę na rzece Ardżesz i ruiny zamku Włada Palownika, który stanowił inspirację dla postaci Drakuli.

 

   Za miastem Pitesti zatrzymujemy się w przydrożnym pensjonacie na nocleg. Jest sobota i właścicielka informuje nas, że dziś odbywa się tu lokalna dyskoteka, na którą nas zaprasza. Rumuńska dyskoteka?...jestem na tak!:) Jedziemy do marketu po zaopatrzenie. Hubert i Kowal mówią, że biorą po jednym piwie. Widząc moje zdziwienie tłumaczą, że piwa tu są 2,5l. W pokoju spijamy złocisty płyn z plastikowych butelek i ruszamy w dance. Szybko się aklimatyzujemy i wchodzimy między ludzi na parkiet, bujając się w rytm rumuńskiego disco. W międzyczasie na zewnątrz przy stolikach odbywa się integracja z miejscowymi, siłowanie na rękę itp. Z Kowalem zabawiamy trochę dłużej na dancingu. Klimat jest niepowtarzalny i na pewno długo będziemy pamiętać ten balet.

DZIEŃ 23 11/09

RUMUNIA

  

   Zbieramy się dopiero koło południa. Ja z Kowalem nie wyglądamy za dobrze. Jemy omlety zapijając kawą. Towarzyszy nam dj z nocnej imprezy, który przyjechał skuterem po tuningu zaszczycając nas muzą z dyskoteki:)  Miał on wmontowane głośniki i wejście usb, do którego wpięty był pen drive. Długo nam zajęło zanim zapakowaliśmy się na koła. Przed nami prosta autostrada, którą jedziemy do Bukaresztu. Kolejny upalny dzień. Postój na wspomagacza z kofeiną i wjeżdżamy do Bukaresztu.

   Oznakowanie jest mało czytelne i błądzimy. Pytamy pieszego o drogę i słuchając jego długiego wykładu nic nie rozumiemy.  Ratuje nas moja nawigacja i udaje nam się opuścić molocha. Znów autostradą ciśniemy w stronę wybrzeża. Zatrzymujemy się w mieście Fetesiti. Szukając restauracji nagle słyszymy huk. Nieopodal nas był wypadek, jakaś kobieta siedzi na ziemi i głośno lamentuje. Jedziemy dalej znajdując odpowiednie miejsce na posiłek. Zamawiamy dania obiadowe i korzystamy z wi-fi, które jest dostępne w lokalu.

   Toaleta w restauracji nie ma sedesu, jest podest. Czyli robisz na Małysza. Spotkałem się z tym już we Włoszech, będąc w Alpach.     

   Do miasta Constante nad morzem docieramy pod wieczór. Postanawiamy jechać do mniejszej miejscowości by poszukać noclegu. Niestety znalezienie lokum jest trudniejsze niż myśleliśmy. Wszędzie mówią nam, że już po sezonie. Początek września, pogoda jak marzenie, a kurorty wymarłe. Jacyś panowie z pod budki z piwem chcąc zarobić parę groszy prowadzą nas do hotelu. Jednak bez powodzenia. Lekko zdesperowani znajdujemy pokoje do wynajęcia w miasteczku Efore. Po zakwaterowaniu, wychodzimy coś przekąsić i wypić "plastika". Efore to typowo turystyczne miasteczko nadmorskie. Wszędzie knajpy, restauracje, puby i sklepiki z różnymi pierdółkami. Wszystko jednak wymarte i przechadzamy się jako jedni z niewielu. Zamawiamy pizze, a po nasyceniu idziemy na plażę. Sącząc piwko z plastików rozmawiamy siedząc na skarpie i wpatrując się w gwiazdy i fale dosłownie czarnego morza. Kręcimy się trochę po rejonach i wracamy na kwaterę.

DZIEŃ 24 12/09.

RUMUNIA-BUŁGARIA

   Rano idziemy na plażę robiąc po drodze zakupy w markecie. Jemy śniadanie i wskakujemy do wody. Jest upalnie, a na plaży pełno słomianych parasoli i leżaków. Zostajemy tu kilka godzin i wracamy. Niestety czas się pożegnać, bo tu nasze drogi się rozchodzą. Hubert, Dorota i Kowal jadą na Krym, a ja na południe do Bułgarii w kierunku Turcji. Wymieniamy się kontaktami i życzymy powodzenia w dalszej podróży.

  






   Zaczynam uświadamiać sobie, że jeszcze wiele może mnie spotkać na drodze. Cieszę się z tego faktu. Niedawno byłem w górach, a teraz jadę wybrzeżem. Czuję  wolność. Mam jeszcze kupę czasu i wciąż trochę kasy. Do pracy nie muszę wstawać, liczę się tylko z samym sobą i jadę tam gdzie mam ochotę. Nie wiem co mnie spotka i to najbardziej ekscytuje. Jeśli wyjazd będzie miał przedłużyć się z jakiegoś powodu, trudno. Kapitulacja nie wchodzi w grę. Wrócę na moto, albo na tarczy!

 

 

  Jadę wzdłuż Morza Czarnego na południe. Nim niżej tym wydaje się, że jest coraz goręcej. W Bułgarii przed miastem Varna mój wzrok przykuwa tor kartingowy, który mijam po drodze. Nigdy nie jeździłem po torze, myślę sobie. Zapytam, czy mogę. Pracownik prowadzi mnie do właściciela, który obejrzawszy Suzi, godzi się. Zdejmuję z niej bagaże, pracownicy wstrzymują ruch i mogę wjeżdżać. Oczywiście podpisuję papiery, że robię to na własne ryzyko. Po kilku okrążeniach przesiadam się na gokarta. Właściciel nie bierze pieniędzy za przejazd motocyklem, tłumacząc, że to na koszt firmy. Dziękuję za frajdę jaką mi dostarczyli i dalej w drogę. Za miastem Varna na kempingu wynajmuję pokój. Kolejny raz po Rumunii spotykam się z łazienką bez kabiny prysznicowej. Prysznic podłączony jest do kranu w umywalce, a kabiny nie ma. Można powiedzieć, że kabinę stanowi cała toaleta. Na środku w podłodze jest dziura do której spływała woda. Także można załatwiać potrzebę na kiblu i jednocześnie brać prysznic:)

DZIEŃ 25 13/09.

BUŁGARIA-TURCJA

 

 

   Wstaję rano, jem kukurydzę z puszki, którą wiozłem z Anglii (znalezioną gdzieś na dnie kufra) i ruszam dalej wzdłuż wybrzeża. Dzisiejszy cel to Istambuł. Po drodze zatrzymuję się przy samym morzu na betonowej płycie. Nagle fala rozbija się o nią tworząc dwu metrowy słup wody. Zaskoczony tym łapię za aparat i próbuję uchwycić to na zdjęciu, czekając na falę. Niestety druga taka już się nie pojawia. Za to pojawia się rosyjski kierowca tira, który idąc z zamiarem wejścia do wody namawia mnie bym też popływał. Po chwili szykuje się do skoku na nogi z betonowej płyty. Skacze i zatrzymuje się w wodzie po kolana. Okazuje się, że jest płytko:) Wchodzę i ja na szybką kąpiel i ruszam dalej. 40km przed granicą turecką jem bułgarski obiad, kebapcze.
   

   Na granicy pełno papierkowej roboty. Odsyłają mnie z okienka do okienka. Paszport-wiza-zielona karta-kontrola pojazdu-kontrola bagażu. Spędzam tu z godzinę zbierając 5 pieczątek do paszportu i mogę przejechać. Jest jeszcze goręcej niż poprzedniego dnia, jakieś 40*C. Dłuuugą lekko krętą autostradą pędzę przez pustkowia w kierunku tzw. serca Turcji, Istambułu. Co jakiś czas zatrzymuję się na łyk wody. Po drodze mijam kilka małych miasteczek i ujechawszy około 250km wjeżdżam na przedmieścia Istambułu. Jest wieczór i robi się ciemno. Przeprawa do centrum to walka o przetrwanie. Na trzech pasach jadą cztery rzędy aut. Auta zmieniają pozycję często bez włączania kierunkowskazów, także trzeba mieć oczy szeroko otwarte i najlepiej jechać na długich. Korek liczony w kilometrach. Od granicy miasta do centrum jest jakieś 50km. Przeciskam się jak mogę miedzy ciasnymi szczelinami, co rusz zawadzając kogoś lusterkiem, albo ocierając sie bagażem. Kierowcy coś krzyczą, ale wiadomo co? Ja nie wiem, macham ręką i wciskam się coraz głębiej. Nim głębiej tym większy chaos. Coraz więcej światełek i bilbordów, co oznacza, że jestem coraz bliżej serca. Po 3h walki ulicznej około godziny 22:00 docieram do centrum. 

   Pytam o jakiś tani hotel lub pokoje przechodniów. Patrzą na mnie ze zdziwieniem nic nie rozumiejąc, po czym nawijają coś po turecku i nasza rozmowa się kończy. Nawigacja pokazuje mi dwa kempingi za miastem, odpada i tysiące hoteli. Szukając jakiegoś w rejonie natrafiam za każdym razem na luksusowy. Nie chcąc wydawać zbytnio za nocleg, szukam dalej. Nie bardzo uśmiecha mi się jechać za miasto bo dojechałbym pewnie nad ranem. Jestem głodny jak wilk i postanawiam znaleźć restaurację gdzie podają konia z kopytami. Wjeżdżam w jakieś małe puste uliczki, które wyglądają obskurnie i wieje od nich grozą. Jadąc wzdłuż brzegu Morza Marmara przy główniejszej drodze znajduję kompleks restauracji. Zatrzymuję się przy jednej i od razu kelner gestem prawej ręki zaprasza mnie do stolika stojącego na zewnątrz. Mówi trochę po angielsku, mimo to z zamówieniem są małe problemy. Idę z nim do szefa kuchni i pokazuję palcem na składniki, które chciałbym by znalazły się na grillu. Czekam na jedzenie, a tu ku memu zaskoczeniu grill przyjeżdża do mnie i parkuje przy stoliku. Kelner kładzie na niego plastry mięsa i warzywa poczym odchodzi. -Rozumiem, że mam grillować sam? Nie słyszał.

 

  

   Zajadając się ze smakiem baraniną i piersiami z kury zagaduję do kelnera co sądzi o kempingowaniu na dziko w parku, który ciągnie się wzdłuż brzegu. Kelner kiwając przecząco głową i palcem przejeżdżając po szyi jak nożem, daje mi do zrozumienia, że to ryzykowne. -Tu nie jest bezpieczna okolica - mówi. Pokazuję mu mapę na nawigacji, a on palcem gdzie mogę coś znaleźć. Najedzony ruszam. Do miejsca gdzie mogę coś znaleźć nie docieram, gdyż zjeżdżam złym zjazdem. Korki w Istambule zdają się być przez 24h. Mam już dość jeżdżenia w mieście. Już po północy, a ja nic nie ogarnąłem. Czuję się jak człowiek z buszu, który nie potrafi się odnaleźć w mieście. Zaczynam żałować, że nie poszukałem wcześniej adresów jakichś noclegowni.

   Jest po 1:00 i desperacko pytam przechodnia o jakieś noclegi. On nie bardzo rozumie, ale na migi pokazuję mu, że chcę spać i mapę na nawigacji. Coś mi tłumaczy pokazując palcem na mapie. Wskazane przez niego miejsce jest kawałek stąd. Zmierzyłem to miarą czasu. Za daleko. Gość zaczyna coś mówić na migi. Pokazuje na siebie i robi daszek. -Do ciebie? - pokazuję na niego palcem. -Da - odpowiada skinąwszy głową w dół. -Hotel- mówi i pokazuje ręką w górę pocierając palcami. Po dłuższej konwersacji i na migi, dowiaduję się, że gość może mnie przenocować. Mam wybór jechać dalej i w ostateczności zapłacić 60 euro za hotel, lub sprawdzić co się stanie. Idę, zobaczymy co się stanie! Koleszka koło 30tki sprawia wrażenie skromnego. Ubrany jak każdy inny Turek: Koszula wpuszczona w spodnie w kancik i pantofle. Bardziej na sportowo niż elegancko. Prowadzi mnie, ale czy aby na prawdę do swojego domu? Mam delikatnego stracha, mimo to brnę dalej. Zatrzymujemy się przed drzwiami do mieszkania znajdującego się na parterze w bloku 4 piętrowym. Otwiera drzwi i nagle wywala z chaty niesamowity odór, który mnie zatrzymuje. Długo jeździłem po mieście i nic nie ogarnąłem, a była już 1:30 w nocy. Wchodzę. Na ścianach dywany i prawie żadnych mebli. Pytam gdzie jego pokój, by zobaczyć czy tu mieszka. Wchodzę, a na łóżku śpi jakiś chłopak, gość mówi, że to jego syn i pokazuje trzy palce. Dając do zrozumienia, że ma ich trzech. Wchodzę do toalety i już wiem skąd taki smród. Pokazuje mi pokój, w którym mam przenocować. Próbuję dowiedzieć się o nim czegoś więcej i wskazuję obrączkę na jego palcu. Wyciąga telefon i raczy mnie zdjęciami jego żony. Rysując palcami w powietrzu i gestykulując bawimy się w kalambury. Dowiaduję się, że jego żona mieszka w innym mieście, skąd on pochodzi, ale tam nie ma pracy i przyjechał tu z braćmi. Pracuje w kebabowni i wyrabia ciasto. Udowodnił zdjęciami z pracy. Jeszcze trochę kalambur i poszedł spać.  Mimo wszystko nie czuję się pewnie, choć z oczu mu dobrze patrzyło. Nie mogę zasnąć. Różne myśli chodzą mi po głowie, że zaraz wpadnie ekipa i sprzedadzą mnie na części itp. Gaz żelowy mam w ręku i leże w ciuchach przy otwartym oknie, gotowy by w razie czego brać nogi za pas. Usypiam, lecz co chwile budzę się słysząc to dochodzące z ulicy dźwięki, to z mieszkania, ktoś idzie do toalety. Wtedy oczy szeroko i nasłuchuję. Śpię w sumie z 3h. 

DZIEŃ 26 14/09.

TURCJA-GRECJA

     O 6:00 rano wstaję i budzę gościa. Otwiera mi wyjściowe drzwi, daję mu  parę euro, gdy zaczyna pocierać palcami i dziękuję. Rozpinam Suzi z blokady i łańcucha i ruszam przez zaśmiecone uliczki. Cały Istambuł jest zaśmiecony. Na stacji benzynowej pytam pracownika co tu można ciekawego zobaczyć w stolicy. Podaje mi kilka miejsc wartych obejrzenia. Jazda po tym wielkim mieście zaczyna działać mi na nerwy. Postanawiam dojechać do Cieśniny Bosfor i zrobić kilka fotek. Zajmuje mi to trochę czasu, bo tu chyba nigdy się nie przerzedza. Pstrykam zdjęcia tu i tam po drodze i zaczynam marzyć o pustkowiach, dzikich terenach z dala od miejskiej dżungli.

 
 
 

 
 
 

  Czuję się tu jakoś obco. Z meczetów echem rozbrzmiewają modlitwy. Mało kto gada po angielsku. Ma się poczucie, że jest się tu kimś innym. Oglądam Bosfor i zawracam czym prędzej, by jak najszybciej wydostać się z tego molocha. Nie jestem zwolennikiem podróżowania z miasta do miasta i zwiedzania katedr, zamków czy innych muzeów. Wyjazd jest jeszcze gorszy niż mój wjazd do miasta. Tym razem na niebie ostro operuje słońce, a korki wciąż niezmiennie tamują ruch. Samochody jeżdżą jak chcą, na trzech pasach znów zrobiły się cztery nie dając możliwości przefiltrowania tego zatwardzenia. Trąbię rozpycham się jak mogę i w końcu po 4h jazdy przejechawszy jakieś 60km wyjeżdżam z miasta. Udaje mi się znaleźć dojazd, wprawdzie przez krzaki do Morza Marmara, gdzie oddaję się upragnionej kąpieli. Co za ulga. Plaża cała zaśmiecona. Po tym co widziałem w mieście nie dziwi mnie to. Wjeżdżam znów na drogę szybkiego ruchu i spieprzam stąd czym prędzej  w kierunku Grecji. Jednak okazuje się, że według tureckiej policji za prędko spieprzam. 
   Stojący na poboczu radiowóz łapie mnie suszarką, a po kilometrze policjant stając na mojej drodze każe zjechać. Zdążyłem zwolnić jak tylko radiowóz rzucił mi się w oczy, ale nie wystarczająco. Okazuje się, że prędkość przekroczyłem tylko o 11km/h przy prędkości 131km/h. Policjant patrzy na prawko gdzie napisane jest UK. -Ukraina? - pyta. Mimo to rozmowa mnie nie śmieszy bo zaraz będę w plecy tylko, -Ile? - pytam. -100 euro płacone na miejscu. Płacę i ruszam dalej lżejszy o stówkę, dzięki czemu moto od razu idzie na koło. Mogłem spać w wygodnym, pachnącym pokoju hotelowym i wracać spokojnie i przepisowo, myślę sobie. Jednak niczego nie żałuję. Miałem ciekawą przygodę z noclegiem, a nie nudny hotel iii ... lubię zap...ć:)

Zmęczony wielkim miastem, idę na pole.

   Docieram do greckiej granicy i spotykam Seada, samotnego rowerzystę, który właśnie wjeżdża do Turcji. Pochodzi z Serbii skąd zaczął swoją trasę i kieruje się do Iranu. Sam do mnie zagadnął z radosnym uśmiechem na twarzy. -Też mam taką samą SV-kę - mówi. Gawędzimy trochę wspólne foto i życzymy sobie powodzenia. 

   
   W Grecji witają mnie mundurowi z karabinami stojący przy drodze. Dalej mknę przez prostą drogę wzdłuż morza w konkretnym upale. Żar lejący się z nieba zmusza do postoju by uzupełnić płyn w organizmie. Zauważam, że guma na takim rozgrzanym asfalcie szybko znika. Ostatni deszcz złapał mnie w Polsce i ciągnął się ze mną jeszcze na Słowacji. Od tamtej pory jadę w słońcu. Lepsze to niż w śniegu. Dojeżdżam do miasta Aleksandropoli gdzie robię zakupy w markecie. Tam też znajduję kemping nad morzem. Gotuję makaron na spaghetti, mieszam z sosem i otwieram zimne piwo. Relaks. Dla takich chwil warto żyć.



  

DZIEŃ 27 15/09

GRECJA

 
 

   Wita mnie kolejny upalny dzień. Na kempingu w restauracji jem greckie śniadanie. Jest też Cafe Internet gdzie zrzucam materiał z kart na dysk. Pakuję się i zmykam w kierunku Salonik. Jadąc podziwiam piękny widok jaki mam z lewej strony na błękitne Morze Egejskie. Zjeżdżam z parzącego asfaltu wprost nad brzeg morza do miejscowości Iraklitsa. Rajski klimat zapraszał mnie już z daleka. Parkuję motocykl z dala od ludzi na skarpie, zrzucam z siebie ciuchy i schodzę do wody po skale. -Au, au, au - krzyczę z bólu. Na skale po której schodzę jest pełno jeżowców. Kolczaste zwierzątka morskie zostawiają kolce w moich stopach. Po chwili rzucam się do wody. Zauważam ze nikt nie schodzi po skałach, wszyscy pływają tam gdzie piaskowa plaża. Pływam jeszcze trochę z kamerą i wychodzę, tym razem po piachu. Oględziny wykazują, że kruche kolce zostały umieszczone pod skórą. Szczypią cholernie, jakby były z soli. Nie wiem nic o jeżowcach i mam nadzieję, że nie są jadowite. Przystępuję do operacji. Spirytusem polewam rany i nożem dłubię w stopie. Igła byłaby zbawienna. Boli bardziej niż wcześniej, ale wolę wyjąć niż nabawić się zakażenia. Nagle podchodzi do mnie para anglików (są z Birmingham) zdziwieni, czemu tak dłubię w nodze. Usłyszawszy o mojej podróży są pełni podziwu, że przejechałem taki kawał drogi na takim "niewygodnym" motocyklu. - Bardzo wygodny - mówię.

 

 

 

Po zakończeniu operacji ruszam dalej. Do Salonik docieram pod wieczór. Przejeżdżam miasto wzdłuż brzegu, robię kilka fotek i jadę na kemping mieszczący się na plaży Potamos niedaleko miejscowości Epanomi. W restauracji zamawiam śledzie w oleju z grecką sałatą. Zapijam to wszystko piwem wsłuchując się w dobiegający szum fal.



 

 

 

DZIEŃ 28 16/09

GRECJA

   Kierunek Macedonia. Po drodze przejeżdżam koło miasteczka Edessa, które znajduje się na wzgórzu. Postanawiam tam zajechać pnąc się pod górę serpentyną z asfaltu. Na szczycie zostawiam motocykl i pieszo zwiedzam stare uliczki Edessy. Mijam piękne stare budynki mieszkalne. Gdzieś w oddali słyszę szum wody. Znajduję jednak mały strumyk wody spływający między budynkami, który prowadzi mnie do windy. Jest to winda zewnętrzna, którą można zjechać na dół wielkiego urwiska. Tam zwiedzam starą fabrykę, gdzie szyto ubrania z konopi. Wracam z powrotem do Suzi. 

 

   

  
   Upał jest nieustający i tym razem postanawiam nie zakładać kurtki ani kasku by przejechać się jak tubylcy. Wiatr we włosach tak mi się podoba, że przez myśl mi nie przechodzi by założyć garnek. 

   Wyjechawszy z miasta zjeżdżam złym zjazdem i nawigacja kieruje mnie przez inną drogę do Macedonii. Droga prowadzi przez góry, więc nie zawracam i jadę dalej. Po krótkim czasie, wchodząc w zakręt w prawo, nagle zaskakuje mnie drugi w lewo. Odbijam łamiąc się ostro i trzymam delikatnie hamulec by nieco zwolnić. Niestety na drodze pełno żwiru i koła tracą przyczepność. Razem z motocyklem lecę na pobocze, całe szczęście, na tą stronę drogi gdzie jest góra, a nie zbocze. Wstaję wypluwając kurz i oglądając wszystkie moje kończyny. Serce wali mi jak cholera. O dziwo nic mi nie jest poza małymi zadrapaniami. Na ziemi leżą duże kamienie. Podchodzę do Suzi. Klamka od sprzęgła złamana u nasady jak ostatnio, ale trzyma się (w razie czego mam zapasową, którą kupiłem w Polsce). Podnoszę motocykl i okazuje się, że przebity jest dekiel od alternatora, a na ziemi plama oleju. Bluźnię, wściekły na samego siebie. Suzi krwawi, a tu ani żywej duszy. Z jednej strony podłamany, z drugiej jednak cieszę się, że wyszedłem cało. Nie mogę na tym zakończyć swojej podróży, koła muszą się kręcić dalej. Czekając na przejeżdżający samochód otwieram apteczkę i przemywam zadrapania. Oprócz nich czuję ból w krzyżu. Za szybko jechałem, to pewne. I oto nauczka, łagodna nauczka.

   Po kilkudziesięciu minutach pojawia się auto. Wysiada dwóch panów, z których jeden mówi po angielsku, że ma kumpla mechanika z warsztatem. Wykonuje do niego telefon, po czym informuje mnie bym czekał, aż przyjadą z przyczepą by mnie zabrać. Pytają się czy mi czegoś nie potrzeba. -Wody - mówię. Mój zapas był na wykończeniu. Dają mi butelkę i jadą.

  Po godzinie przyjeżdża inne auto z przyczepą. Wysiada ten sam co mówił po angielsku, Kostas i Petros jego przyjaciel, właściciel pojazdu. Razem pakujemy Suzi na przyczepkę. Okazuje się, że też są motocyklistami.

   Jedziemy do Edessy gdzie mieszkają i gdzie mieści się warsztat. Podczas jazdy dostaję reprymendę: -Zawsze zakładaj kask! - mówi Kostas. - My zawsze jeździmy w kaskach nawet po bułki do sklepu. Zapewniają mnie: -Nie przejmuj się, wszystko będzie w porządku, jutro będziesz mógł jechać dalej. Zawieziemy cię do naszego kamrata, Doktora Petrosa (mechanika), on wyleczy ci motocykl - śmiech. Ogólnie rozmowa przebiega bardzo pozytywnie i wesoło. Na lepszych ludzi nie mogłem trafić. Kostas mówi, że zazwyczaj nie jeździ tą drogą, w ogóle mało kto jeździ tamtędy i miałem szczęście, że na niego trafiłem.

   Zajeżdżamy na warsztat "MONSTERBIKE". Doktor mechanik gdzieś pojechał więc musimy poczekać. Siadamy przy stoliku, a żona Doktora podaje nam kawę frape (zimną kawę z lodem). Po jego przyjeździe dowiaduję się, że będę musiał poczekać do jutra z naprawą, bo zakład gdzie spawają aluminium jest już zamknięty.

   Pytam o jakiś tani hotel, a Petros, który zabrał mnie z drogi, mówi, że może mnie przenocować. Zostawiam motocykl w warsztacie.

  

   Petros mieszka wraz z duża rodziną (żoną, synem, mamą, tatą, siostrą i jej synem) w domku na wzgórzu. Od frontu jest duży taras z różnymi zakamarkami i pięknym widokiem. Cały jest porośnięty roślinnością jak w dżungli. Gdzieś pomiędzy wisi hamak, a wokół leżą porozrzucane zabawki. Taki naturalny nieład, podoba mi się. Jest też zadaszony stół, przy którym siadamy, a mama Petrosa podaje nam kolację. Frytki z jajkiem sadzonym, serem fetą i grecką sałatą. Przy piwku opowiadamy o sobie i o drodze jaką do tej pory przebyłem. O tym co widziałem w Edessie za pierwszym razem zanim się wyglebiłem. Petros mówi, że szum wody, który słyszałem to był największy wodospad w Grecji. -Jutro rano zanim Doktor otworzy warsztat pokażę ci go.

   Dostaję do dyspozycji łóżko w salonie i usypiam szybko.

DZIEŃ 29 17/09.

GRECJA-MACEDONIA

Petros z rodzicami.

   Wychodzę na taras i zastaję talerz z grzankami i gorącą kawą naszykowaną dla mnie. Po posiłku zwiedzamy wodospad i jaskinie pod nim wydrążone w skałach. Prowadzi mnie też do miejscowego terrarium po czym zawijamy do warsztatu. 

                                               

   
   Po wykręceniu dekla kierujemy się z Petrosem do zakładu by go pospawali. Mamy 2h więc jedziemy na kawę. -O tej porze wszyscy piją kawę - mówi. Przysiada się do nas kumpel Petrosa, starszy pan z siwym wąsem i dużym bicepsem, drwal. Rzeczywiście w centrum wszystkie kawiarnie wypełnione są na max. Może dla tego, że jest sobota. Kawę podaje się tu wraz ze szklanką wody, mimo że się jej nie zamawia. Wtedy po raz pierwszy stwierdziłem, że zawsze pijąc kawę czegoś mi brakowało. Szklanka wody:) Zresztą nie tylko do kawy, w restauracji do dania też ją dostaniesz. Szklanka wody jest na porządku dziennym. Można pić ile dusza zapragnie, a pragnie, ponieważ temperatury tu są wysokie.

Suzi, Petros, Kostas, Doktror Petros, Ja.

   Z gotowym deklem z powrotem do Doktora, który przykręca go i zalewa nowy olej. Okazuje się, że źle pospawany i cieknie. Kilka bluzgów na ten zakład ze strony Doktora i znów powrót na spawanie. Tym razem robią to od ręki i po zamontowaniu Doktor stwierdza, że Suzi będzie żyła. Przykręca plastiki i robi szef z opasek zaciskowych na ranie jaką ma Suzi z boku. Jeden z kierunkowskazów jest złamany i Doktor wyciąga pudełko by dopasować odpowiedni. Kierunki mam kupione mniejsze niż oryginalne. Nagle okazuje się, że ma tylko jeden i to taki sam, do mojego kompletu i akurat ten na przód. Jakby na mnie czekał:) Poskładana Suzi opuszcza stół operacyjny. 

   Doktor liczy mi za wszystko wraz ze spawaniem 50 euro. Mocny uścisk dłoni i wielkie podziękowanie. Jedziemy do Petrosa. Tam czeka na nas obiad. Mięso w sosie z przypiekanymi ziemniakami, do tego tzatziki, ser feta i przysmażona cukinia z papryką w oliwie z oliwek. Palce lizać. Jemy przy stole na tarasie i toczymy miłą rozmowę. Niestety czas się pożegnać. Dziękuję za ugoszczenie mnie i wspaniały czas jaki spędziłem w domu u Petrosa. Wiem, że pieniędzy by nie przyjęli, więc daję im kieliszek w postaci buta, który wiozłem ze Szwajcarii. Reszta rzeczy jakie mam to ciuchy, mapy i przyrządy, które potrzebuję na co dzień. Taki mały upominek by o mnie pamiętali. Od mamy Petrosa dostaję siatkę brzoskwiń. Z Petrosem jedziemy jeszcze na kawę pożegnalną do miasta gdzie czeka na nas Kostas. W towarzystwie Kostasa jest dużo śmiechu. Mówią mi bym tym razem pojechał inna drogą, główną. Obaj życzą mi bezpiecznej podróży. - I pamiętaj jedno, wszystko będzie w porządku - mówi Kostas tak, że trudno powstrzymać śmiech. I tym akcentem żegnamy się. Szkoda się rozstawać, polubiłem gości.

  

   Wczoraj miałem dosyć poważny wypadek, lecz gdyby nie on, nie poznałbym wspaniałych ludzi, którzy nie dość, że ściągnęli mnie z drogi, tanio naprawili motocykl, to jeszcze dali dach nad głową i wyżywili. Spędziłem z nimi naprawdę miło czas. Jak mówi stare porzekadło: Nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło.

   Wyjechawszy z miasta znów skręcam w inną drogę na Macedonię. Okazuje się, że to ta sama, na której miałem glebę. Mówili bym nie jechał tą. Trudno, nie będę wracał, chcę zobaczyć miejsce zdarzenia. Tym razem ostrożnie pokonuję zakręty. I oto jest. Zatrzymuję się na chwilę i jadę dalej, a dalej jest coraz ładniej i cieszę się, że znów zboczyłem z trasy. Mało uczęszczaną drogą jadę przez górzysty teren, a w tle towarzyszy mi zachodzące słońce. 

 

   Dojeżdżam do granicy z Macedonią. Jest już ciemno. Muszę kupić zieloną kartę, koszt 60 euro. Nie dość, że tyle, to jeszcze czekam około godziny, aż przyjedzie pan z ubezpieczalni by mi ją sprzedać. Po przekroczeniu granicy. Jadę przez wioski w stronę jeziora Ohrid wypatrując po drodze jakiegoś lokum do spania. W połowie drogi nad jezioro znajduję przydrożny hotel. 15 euro za pokój.

DZIEŃ 30 18/09.

MACEDONIA-ALBANIA

   Dojeżdżam nad jezioro Ohrydzkie. Robię kilka fotek i przechadzając się napotykam na ślub w malutkim kościele nad brzegiem. Pan i pani młoda są ubrani w jedną marynarkę jakby miało to symbolizować ich jedność. Ciekawy klimat panuje w kościele. Panowie basowym głosem śpiewają, co jakiś czas ludzie kłaniają się do samej ziemi po czym unoszą głowy w górę do niebios. Wchodzę do środka robię kilka ujęć kamerą i jadę dalej.

Ohridsko Jezero, Macedonia.

 

 

   Bez problemów przekraczam granicę wjeżdżając do Albanii. Celnicy sprawdzają kartę pojazdu i wbijają pieczęć do paszportu. Nie pytają o zieloną kartę. Pierwsze co rzuca mi się w oczy to bunkry umieszczone na wzgórzach. Stanowiska strzelnicze wyglądające jak betonowe grzybki, które rosną wzdłuż granicy. Takie same rosną też na podwórkach mieszkańców. Albański dyktator Enver Hodża kazał wybudować ich niezliczone ilości w obawie o najazd z zewnątrz, który nigdy nie nastąpił. Na stacji benzynowej pracownik, Erion podaje mi kilka miejsc wartych zobaczenia w Albanii. Jadę przez piękne, malownicze górskie tereny w kierunku Tirany. Albania zdominowana jest przez góry i wzniesienia, które stanowią 70% powierzchni kraju. Góry, którymi jadę porośnięte są bardziej krzakami niż lasami. Wyglądają dziko. Na murach wzdłuż drogi pełno różnych malowideł, prostych napisów. To reklamy malowane ręcznie lub od szablonu. Najczęściej nazwa usługi i numer telefonu. Miasteczka w Albanii wyglądają dosyć biednie. Ma to jednak swoisty klimat. Albania różni się od krajów w jakich byłem do tej pory. Jest dzika, ale w znaczeniu pozytywnym. W bardziej cywilizowanych krajach wszystko jest robione pod linijkę. Trawniki ładnie przystrzyżone, wszystko poukładane i każdy nieład od razu jest uporządkowywany. Nuda. Tutaj zaś panuje samowolka. Jakby nie rządziły tu zasady, jak np. w Anglii przesadne "Health & Safety" (Zdrowie i Bezpieczeństwo). Jeżdżą tu domowej roboty trójkołowe motorynki. Z tyłu jedno, a z przodu dwa koła podtrzymujące kosz przeznaczony do transportu. Duża ilość budynków jest nie wykończonych, często widać same szkielety, jakby porzucone. Po ulicach jeżdżą furmanki. Przypomina mi się klimat Polski z osiemdziesiątych i początku dziewięćdziesiątych lat.Jadąc zboczem góry mijam znajdujące się w dole przemysłowe miasto Elbasan.

 

 

 

Z Erionem Terziu spotkanym
na stacji benzynowej. 

 

Widok z góry na Elbasan.

 



  Przy górskiej drodze stoją stragany z przeróżnymi owocami. Widoki są wspaniałe, niestety wszędzie pełno porozrzucanych śmieci. Zatrzymuję się na stacji benzynowej by uzupełnić paliwo. Kierownik stacji właśnie ogląda wyścig MotoGP, który zaczął się niedawno. Pytam czy mogę się przysiąść i oglądamy razem, prowadząc dyskusję o zawodnikach, którzy według nas mają szansę w tym roku zdobyć mistrzostwo. Po obejrzeniu wyścigu jadę dalej.

 

 

 

  Wjeżdżając do Tirany jakieś młode łebki próbują mnie zatrzymać policyjnym lizakiem. Nie chcę wiedzieć co chciały. Bieda rzuca się w oczy, szczególnie w slumsach na przedmieściach miasta. Przejeżdżam przez Tiranę dosyć szybko, nie zatrzymując się nigdzie. Nie mam ochoty w taki upał zwiedzać miasta, a nic szczególnego po drodze nie widzę. Budynki w mieście mienią się kolorami, a między tymi ładnymi sporo też starych ruder.

     Kieruję się w stronę wybrzeża i zatrzymuję się w mieście Durres. Drugie co do wielkości po Tiranie miasto w Albanii. Za duże. Nie szukam tu noclegu i zamierzam jechać na południe do polecanego mi wcześniej miasta, Vlore. Nie mam mapy, a nawigacja pokazuje tylko główne drogi. Na małej stacji benzynowej pytam o mapę, niestety nie ma. Właściciel zaprasza mnie do środka na kawę. Zauważam, że Albańczycy są bardzo gościnni. Na biurku leży po części rozłożona broń i z boku na fotelu druga. Pokazuje mi małą mapę na ścianie i tłumaczy w swoim języku jak dojechać tam gdzie chcę. Podaje mi kawę i proponuje rakiję. Przechyliwszy kieliszek tutejszej substancji czuję jak rozgrzewa mnie od środka. Na Bałkanach rakiję pije się małymi łyczkami, ledwo co maczając usta. Ja walnąłem po polsku. Papierosa też nie odmówiłem. I tak siedzimy i próbujemy nawiązać dialog. On po albańsku, ja po polsku, angielsku i trochę po rosyjsku. - Po co ci broń? - pytam. - Do czego strzelasz? - ciągnę dalej symulując strzelanie. Gospodarz macha rękami i udaje głos ptaka - brrrrr. Rozmawiamy jeszcze jakiś czas ledwo co się dogadując. Dziękuję za gościnę i opuszczam stację. Wyjechawszy z Durres zatrzymuję się na kolejnej stacji. Niestety nigdzie nie mają mapy swojego kraju. W końcu na dziesiątej stacji z kolei kupuję mapę.

   Do Vlore zajeżdżam wieczorem i znajduję pokój z kuchnią i łazienką za 15 euro. Szybki prysznic i do miasta coś zjeść. Pensjonat mieści się na wzgórzu kawałek od brzegu, a tam jest pełno knajp i restauracji. Na wszelki wypadek biorę ze sobą gaz w kieszeń. Nocą miasto jest ciemne. Zero oświetlenia przy drogach. Z lekkim strachem pokonuję kolejne uliczki, jest pusto. Po 20 minutach jestem w centrum przy brzegu morza. Jem kurczaka z sałatą i frytkami zapijając browarem. Korzystając z wi-fi w restauracji wrzucam zdjęcia z wyprawy do sieci. Wracam inną drogą, trochę krótszą. Przewodniki po Albanii mówią by stronić od przechadzek nocą w miastach, szczególnie po ciemnych uliczkach. Na szczęście nic złego mnie nie spotyka. Przechodzę przez ciemny tunel wydrążony w skale oświetlając drogę telefonem. Bezpiecznie docieram do noclegowni. Piorę ubrania i kładę się spać.

 

DZIEŃ 31 19/09

ALBANIA

   Za dnia dopiero widzę jak tu pięknie. Przy drodze palmy i turkusowe morze. Na wysokości miasta Vlore łączą się morza Adriatyckie i Jońskie. Wzdłuż wybrzeża widać budujące się hotele. Albania to piękny kraj co właśnie jest wykorzystywane przez inwestorów. Po woli "zachód" wkracza do tego kraju. 

Vlore

 

Vlore

 

Vlore

  

Poranna kawka.

   

  Kieruję się na południe drogą SH8 do Sarande. Słyszałem, że to ładne miejsce, ale to co widzę po drodze przechodzi moje najśmielsze oczekiwania. Droga, którą jadę to nieustanne serpentyny prowadzące mnie raz w górę, raz w dół. Jestem na przełęczy Llogara znajdującej się na wysokości 1010 m.n.p.m. Widok z takiej wysokości na morze jest niesamowity. 

 

                        

 

 

 

 

 

Sarande.

 

  Sarande, kolejne turystyczne miasto. Pełno kolorowych budynków hotelowych i restauracji. Dużo też budujących się hoteli. Wysyłam kartki do znajomych i rodziny. Jem posiłek i ruszam na wschód do drogi SH4, która wiedzie na północ. Muszę się kierować w stronę Czarnogóry, a nie chcę wracać tą samą drogą.   Do głównej drogi prowadzi mniejsza SH83. Dojeżdżam do Delvine. Przy wyjeździe z tego miasteczka nagle kończy się asfalt. Pytam jakiegoś dziadka mieszkającego w ostatniej chałupie, czy tą drogą dojadę do głównej. Gestykulując, pokazując beton, później szuter, staram się przekazać miejscowemu o co mi chodzi. Dziadek pokazuje mi ręką by jechać dalej. Chyba się dogadaliśmy, chyba. Jadę dalej, zobaczymy co się stanie. Wjeżdżam pod górę. Po jakimś czasie szuter zamienia się w dziurawy jak ser szwajcarski asfalt. Sera jest jednak mniej niż dziur. Jakby natura wchłaniała asfalt latami. I tak na przemian raz po kamieniach, raz niby asfaltem przemierzam dzikie góry w Albanii. Nawigacja nie pokazuje mi tej drogi. Nie jestem pewien czy jadę właściwą. 

   Jedynie mogę polegać na kompasie kierując się na wschód. Mimo warunków jezdnych nie jest tak źle. Widoki jakie rozpościerają się przede mną są niepowtarzalne. Górzysty teren jest tak rozległy, że wydaje się nie mieć końca. No tak, a co jak mi nie starczy wachy? Mam jeszcze w baku na około 100km. Niepewność. Nie mijam żadnych aut. Domów po drodze też żadnych. Nagle pojawia się we mnie zadowolenie z zaistniałej sytuacji. Przygoda. Lubię ten stan. Ta niepewność co znajdę za rogiem, czy gdziekolwiek dotrę, co mnie spotka, daje mi poczucie wolności. Jestem z dala od codzienności miejskiego życia. Na pewien czas oderwany od systemu. Patrząc na to wszystko co mnie otacza czuję się wolny.

   Zatrzymuję się by skręcić kilka ujęć kamerą. Nagle dobiegają mnie odgłosy czyjegoś wołania. Jakieś 300 metrów niżej jest ogrodzone podwórko, a na nim jakaś stara ciężarówka. Niedaleko stoi ktoś  i woła do mnie: -Ej, ej! Nie wiem co chce i na pewno tam nie zjadę. -Ej! - odpowiadam. Wsiadam na motor i jadę dalej. Dziwna sytuacja. Kręta droga przez dzicz ciągnie się w nieskończoność. Szybsza jazda odpada na tak wyboistym terenie. Poruszając się około 30km/h jadę slalomem omijając co większe dziury. Zauważam, że śruba od regulacji sprzęgła jest złamana, ale trzyma się i mogę jechać z taką. Widocznie pękła podczas gleby w Grecji. Z naprzeciwka jedzie jakieś auto. Zatrzymuję je i pytam o drogę. -Tirana, Tirana - mówię. Gość wskazuje mi by jechać dalej. Przynajmniej wiem, że jadę w dobrym kierunku. Po niecałej godzinie jazdy docieram do drogi asfaltowej. 

   Jestem gotów uklęknąć i ją pocałować. SV-ka nie jest stworzona do jazdy w terenie. Jadę teraz równiutkim asfaltem, aż Suzi i ja odetchnęliśmy z ulgą. Jednak widoki jakie dane mi było zobaczyć warte były tej męczącej dla mnie i dla niej przejażdżki. Drogą sh4 jadę prosto na północ. 

  

   Nagle zaczyna kropić deszcz, a w oddali widać bijące pioruny. Wjeżdżam pod chmury, a wokół mnie, dosłownie oddalone o kilkadziesiąt metrów, uderzają gromy z nieba. -Zeus! Tylko na to cię stać?

   Deszcz leje coraz mocniej i na pierwszej stacji benzynowej daję za wygraną. Tam zalewam maszynę i poznaję Maksiego, który mieszka w okolicy. Jako jedyny włada angielskim. Dowiaduję się, że na stacji nie ma prądu ze względu na deszcz. Nie zapowiada się, żeby szybko przeszło, więc rozsiadam się przy stoliku na stacji i czekam rozmawiając z miejscowymi. Gdy przechodzi ulewa jadę dalej. Jak najdalej przed zachodem. Drogi w Albanii są jakby w trakcie budowy, raz jedzie się asfaltem, a raz szutrem. Jest ciemno i przed miastem Fier zatrzymuję się w przydrożnym hotelu o dosyć wysokim standardzie. Ku memu zaskoczeniu za nocleg chcą tylko 15 euro.

DZIEŃ 32 20/09.

   Rano śniadanie: omlet z serem (białym, słonym, coś jak feta) i kanapki z dżemem. Kawunia no no no i dalej na północ. Pada od rana. W mieście Fier zatrzymuję się w warsztacie motorowerowym. Pytam o śrubę do regulacji sprzęgła. Nie ma takiej  niestety. Tylko do skuterów części. Pan z warsztatu znajduje kawałek blaszki, którą dogina w łuk i przy pomocy izolacji usztywniam złamaną śrubę. W Albanii ludzie są bardzo pomocni i gościnni. Starają się za wszelką cenę, mimo bariery językowej, pomóc.

   Minąwszy Durres docieram do dużego miasta Shkoder. Tam błądzę trochę po uliczkach. Mijam targowiska. Na ulicach sporo śmieci. Policjant tłumaczy mi dobrym angielskim jak dojechać nad jezioro Shkoder. Opuszczam miasto i zmierzam przed siebie z nadzieją dotarcia do jeziora i tam poszukania noclegu. Niestety chyba minąłem jakiś zjazd bo znajduję się na granicy z Czarnogórą. Trudno nie zawracam. Kupuję zieloną kartę za 10 euro na dwa tygodnie i po podbiciu paszportu przekraczam granicę. Jadę do miejscowości Ulcinj.

    Szukając kempingu przy brzegu morza zaczepia mnie starszy pan kręcący się autem przy plaży. Pyta czy szukam noclegu. Zapytanie to kieruje do mnie w kilku językach między innymi polskim. Widzę, że koleś jest lekko podkręcony alkoholem. Ma pokój do wynajęcia w centrum miasta. Targujemy się i idzie za 10 euro. Podążając za nim docieram do domku jednorodzinnego, pokazuje mi pokój i łazienkę na piętrze. Prosi bym zapłacił mu z góry bo musi się napić. Nie mam dychy, daję mu dwie. Po krótkim czasie przychodzi i zadowolony z uśmiechem na twarzy oddaje mi resztę. Wieczorem idę do kafejki internetowej przegrać materiał z kart na dysk. Schodzi mi z tym 5h.

DZIEŃ 33 21/09.

   Rano korzystam z bankomatu, okazuje się, że nie mogę podjąć gotówki. Kredytówkę mam z małym limitem i to nie wystarczy na przejechanie trasy tak jak planowałem. Dzwonię do banku. Niestety okazuje się, że moja karta straciła ważność z momentem  gdy na adres mojego byłego mieszkania przyszła nowa karta. Przed wyjazdem ulepszyłem konto i wtedy wysłano mi nową kartę. Znajomi, którzy nadal tam mieszkają mogliby mi ją przysłać. To mogło by jednak potrwać tydzień, nie mogłem pozwolić sobie na to. Przypominam sobie, że mam koleżankę Agę pracującą w banku, która przecież sama zakładała mi to konto. Dzwonię do niej i dostaję instrukcję co robić. Aga ma bardzo dobre serce i będzie robić mi transfery z mojego konta na kredytówkę. Wystarczy, że dam jej znać kiedy zabraknie mi na niej pieniędzy. Mało tego wszystkie odsetki zostaną mi po powrocie zwrócone i wszystkie koszty jakie poniosłem z tego przypadku. Aga dziękuję Ci bardzo!!! Kilka godzin zeszło mi z załatwieniem całej sprawy. W międzyczasie zjadłem omleta z indykiem i szopską sałatą. Jedzenie w restauracjach na Bałkanach nie jest drogie. Takie syte śniadanie kosztuje maksymalnie 5 euro. Raz dziennie pozwalam sobie na taki posiłek. W każdym kraju staram się spróbować czegoś regionalnego. Bałkańska kuchnia bardzo mi smakuje. 

   Wypłaciwszy kasę wsiadam na motocykl by ruszyć dalej. Nagle przejeżdża koło mnie BMW F1200GS z polską rejestracją. Za nim nieco później drugi F800GS też z polską rejestracją, prywatną z napisem "LEON". Ten drugi zwolnił koło mnie i zawrócił. Pewnie się zgubił. Szybko zakładam kask i za nim. Dojeżdżając do niego krzyczę: -Leon, Leooon! Zatrzymujemy się. Mówię mu co ze mnie za jeden, i że jego kompan z pasażerką pojechali prosto. Leon umawia się telefonicznie i udajemy się na spotkanie z Andrzejem i Dorotą. Zmierzają oni na północ Czarnogóry w kierunku polski. Postanawiam jechać z nimi kawałek drogi. Jeszcze w Ulcinj udajemy się na plażę by zamoczyć tyłki. Od Leona dostaję w prezencie mapę Półwyspu Bałkańskiego. Szybkie mycie motocykla w przydrożnej myjni i w drogę na północ. Niedaleko miejscowości Bar zatrzymujemy się by zobaczyć drzewo oliwne, które jest jednym z najstarszych na świecie. Ma ponad 2000 lat i wciąż daje owoce. Później udajemy się do miasteczka St.Stefan. Spacerujemy trochę przy brzegu podziwiając widok zachodzącego słońca. Znajduje się tam hotel na wyspie, na którą wstęp mają tylko klienci. Za miasteczkiem znajdujemy kwaterę za 25 euro od osoby. W miejscach bardziej turystycznych ciężko o tani nocleg. Wieczorem przy butelce opowiadamy swoje historie i oglądamy zdjęcia.

DZIEŃ 34 22/09.

   Wyruszamy z powrotem do St.Stefan by wjechać na górę, na której z dołu widoczna, stoi mała kapliczka. W restauracji pijemy kawę i jemy ciorbę (zupę). Posileni wjeżdżamy najpierw asfaltową, później szutrową dróżką pod górę. Na szczycie piękny widok na Morze Adriatyckie i małą hotelową wysepkę. Robimy zdjęcia i udajemy się dalej przez Budvę do miejscowości Kotor. Tutaj rozstajemy się. Dorota, Andrzej i Leon chcą zostać tu na cały dzień, a ja mam w planie dotrzeć dziś w głąb Czarnogóry w kierunku Kosowa. Dziękujemy sobie za wspólnie spędzony czas i życzymy powodzenia.

             

Pracownica stacji benzynowej
nie chciała mi oddać rękawic.

 Z Kotoru wracam do Budvy skąd odbijam na wschód do Podgoricy, czarnogórskiej stolicy. Tam spotykam hiszpańską parę, którzy tak jak ja wybrali się w podróż po Europie. Polecają mi odpowiednią trasę do Kosowa, skąd wracają. Jedna z dróg prowadzących przez granicę jest szutrowa. Wybieram tą asfaltową. Czasami żałuję, że nie mam terenowego motocykla, choć z drugiej strony gdybym miał, kląłbym z braku sportowego na górskich, asfaltowych serpentynach. Może następnym razem zmienię motocykl i wybiorę się na offroad trip. Tymczasem kieruję się do granicy kosowskiej jadąc wzdłuż kanionu, w którym płynie rzeka. Widok po drodze jest niesamowity. Droga ta prowadzi do miasta Kolasin. Stamtąd jadę górską, wąską drogą biegnącą przez las do Andrijevicy. Tam znajduję w miarę tani hotel.

 

DZIEŃ 35 23/09.

   Wczesnym rankiem, wysoko w górach przekraczam granicę Kosowa. Jak zwykle na każdej granicy pytają mnie czy to co mam na głowie to kamera, bo nie można nagrywać. Mówię, że aparat fotograficzny. Jadę górami w chmurach do miejscowości Peć. Miasta w Kosowie przypominają te w Albanii. Nic dziwnego bo większość mieszkańców tutaj to Albańczycy. Po drodze mijam opuszczone wioski, zburzone domy, niektóre spalone. Pozostałości po atakach Albańskich ekstremistów, którzy palili domy i mordowali Serbów kosowskich.  Z Peć do Mitrovicy, potem do stolicy, Pristiny. Tam w przydrożnej restauracji przed wjazdem do miasta jem "pizze kosowską" (taka pozycja w menu). Pizza ta zawiera szynkę, pepperoni i ser feta. Wychodząc najedzony spotykam miejscowego gościa w moim wieku, który właśnie zaparkował motocykl. Pytam go czy w Kosowie jest niebezpiecznie. -Jest niebezpiecznie, bardzo niebezpiecznie! - mówi. -Trzeba cały czas uważać, kierowcy jeżdżą jak szaleni, nie patrzą na motocyklistów, nie mają do nich szacunku - dodaje. Uśmiecham się i tłumaczę mu, że chodzi mi o niebezpieczeństwo ze strony ludzi, złodzieje itp. -Dużo się nasłuchałem w innych państwach, o tym jak niebezpiecznie tu jest, że lepiej nie nocować tu tylko przejechać jednego dnia - mówię. -Aaa nieeee! - mówi -Nie ma się tu czego obawiać ze strony ludzi, możesz spać gdzie chcesz. 

 

 

Pristina

Przejeżdżam przez Pristinę i mknę dalej na północ do granicy serbskiej. Na granicy zonk. Nie chcą mnie przepuścić. Ponieważ nie mam stempla z legalnie przekroczonej granicy serbskiej. Dla Serbów Kosowo nadal należy do nich. Taki stempel mogę dostać tylko przekraczając granicę z Czarnogóry lub Macedonii najbliżej. Z Kosowa nie wjadę. Nie ma na to siły. Mam dwie opcje i z tego względu, że nie chcę znów wracać do Czarnogóry, wybieram Macedonię. Przejechanie Kosowa od granicy serbskiej do macedońskiej zajmuje około 2 godzin jadąc główną drogą. Zieloną kartę w Macedonii mam jeszcze ważną. Wieczorem zajeżdżam do stolicy. Skopie zwiedzam z motocykla i zatrzymuję się tylko na posiłek w fastfudzie. Korzystając z wi-fi piszę na portalu społecznościowym do znajomego Macedończyka, z którym mieszkałem kiedyś w Anglii, że właśnie jestem w Skopie. Po chwili dostaję odpowiedź: "A ja w Strumicy, przyleciałem z UK na tydzień. Przyjedź do mnie." - odpisuje Zoran. Do Strumicy jest jakieś 160km. Czemu nie? W nawigacji nie mam Macedonii. Po dwu i pół godzinnej   jeździe, pytając ludzi po drodze i trochę błądząc, dojeżdżam wreszcie na miejsce.         

   Zoran mieszka w czteropiętrowym bloku na osiedlu z dala od centrum. Motocykl parkuję na klatce wjeżdżając po podjeździe dla wózków. Rodzice Zorana witają mnie z uśmiechem na twarzy. Znali mnie z opowiadań. Pijemy wspólnie trochę rakii i z Zoranem jedziemy do centrum. Tam umówieni jesteśmy z jego znajomymi. Jeden pub, potem drugi, był trzeci? W jednym z nich był fajny koncert, nie pamiętam w którym. Późną nocą wracamy do domu. Można powiedzieć, że nad ranem.

DZIEŃ 36 24/09.

 
   Wstajemy trochę późno. Mama Zorana robi śniadanie i kawę. Po południu jedziemy do centrum Strumicy, gdzie Zoran oprowadza mnie po ciekawszych miejscach. Moją uwagę zwróciło duże centrum handlowe gdzie na samym środku w holu znajdują się stoiska owocowo-warzywne (w sumie nic w tym dziwnego, ale podobało mi sie to).

    Pod blokiem Zorana już z daleka słychać grającą orkiestrę , walą bębny, trąbią trąbki i słychać śpiew. Sąsiad się żeni. Klimat jak z filmów Kusturicy. Radością bije na kilometr. Pan młody zaczepia Zorana, składamy życzenia po czym para młoda odjeżdża prawdopodobnie do kościoła. W domu jemy obiad, zupę fasolową z dużą ilością chleba i szopską sałatą + kieliszek rakii. 
   

    Wieczorem jedziemy ze znajomymi Zorkiego do restauracji znajdującej sie kilka kilometrów poza miastem. Tam mam okazje posmakować grillowanego mięsa po macedońsku. Podano nam wielka tace z mieszanka mięsną, taki mięsny jeż:) Oczywiście szopskiej sałaty nie zabrakło. Po powrocie do Strumicy najedzony postanawiam iść wcześnie spać, mimo namawiań na zabawę w klubie. Zorki ze znajomymi odwożą mnie do domu i jadą dalej. Nie wiem co we mnie wstąpiło tego wieczoru, to raczej do mnie nie podobne. Jestem zmęczony i w głowie mam jutrzejszy wyjazd do Serbii. Musze wcześnie wstać i objechać jutro jak najwięcej.  

DZIEŃ 37 25/09.

   Rano robię śniadanie, moją pierwszą jajecznicę z białym słonym serem. Po śniadaniu pakuję się i dziękuję za wspaniałą gościnę. Żal wyjeżdżać, ale przede mną jeszcze sporo do przejechania. 
   Ze Strumicy jadę prosto na północ do granicy z Serbią. Przed samą granicą chcąc zredukować bieg szukam stopą dźwigni zmiany biegów, której... nie ma. -O k%&*a! Zaglądam jadąc, ale nic nie widzę. Przejechałem spory odcinek drogi szybkiego ruchu i jeśli coś mi odpadło to oby było niedaleko. W głowie już mam różne myśli jak rozpocząć poszukiwania. Czy pieszo pod prąd środkiem drogi wzdłuż barierek. Czy wrzucić jakoś 2-kę, zawrócić kilka kilometrów do najbliższego zjazdu i znów przejechać tą trasę uważnie się rozglądając. Zatrzymuję się i zaglądam, a tu co widzę? Dźwignia swobodnie sobie wisi razem z prętem, który wziął i się odkręcił z jednej strony. Całe szczęście nic nie zgubiłem! Dokręcam mocno i przekraczam granice serbską bez problemu. Celnik wbija pieczątkę i mogę wjechać.

   

   Początkowo zmierzam w kierunku miasta Niś, przed którym skręcam w lewo jadąc przez Prokupije -> Blace -> Raśka. Po drodze nic ciekawego, teren równinny. Co jakiś czas przejeżdżam przez wioski, gdzie prawie każdy domek ma dach z czerwonej dachówki. Droga zniszczona przez czas, dziurawa. Większość dróg na Bałkanach taka jest i nie przeszkadza mi to zbytnio. Delektuję się klimatem tu panującym, swojskim klimatem. Przypomina trochę Polskę. Równiny zamieniają się w teren górzysty. Pod wieczór dojeżdżam do miasta Novi Pazar. Robię zakupy w sklepie spożywczym i zatrzymuję się w hotelu. Zostawiam motocykl na  jego tyłach na parkingu. Robię kolacje i najedzony szybko usypiam.

DZIEŃ 38 26/09.

   Rano po spakowaniu i wyjściu z pokoju orientuję się, że nie mam kluczy od Suzi. Jeszcze raz przeszukuję cały pokuj i nic. Schodzę do motocykla i zauważam otwarty kufer. Pewnie zostawiłem w zamku od kufra bo go nie zamknąłem. No tak, ale kluczy tam nie ma, czyli ktoś sie nie bał i za... Wprawdzie mam zapas, ale przede mną jeszcze długa droga i awaryjnie dobrze mieć dwa komplety. Recepcjonistki nie ma za biurkiem, nie ma jej nawet tam gdzie klienci nie powinni wchodzić. Za pokój z góry zapłaciłem wiec tylko oddać klucz i jechać stąd. Wchodzę za ladę recepcji i... jest! Czyli zauważyła i schowała, dobra dziewczyna. Wymieniam klucze odkładając te od pokoju.

   

   Wyjeżdżam z Novego Pazaru jadąc przez Sjenicę, Prijepole, aż do granicy z Czarnogórą. Po drodze mijam dziurawe od kul znaki drogowe. Nagle przy drodze po lewej stronie widzę leżącego konia. Zatrzymuję się by zobaczyć z bliska. Nie odpoczywał. Był martwy, dziwnie napompowany, a jego zad rozdziobywały ptaki. Zostawiam ten nieprzyjemny widok za sobą kierując się w stronę granicy. Po jej przekroczeniu, przemierzając góry, udaję się w kierunku miejscowości Źabijak. 

 

 

   Po drodze przejeżdżam przez wielki most nad rzeką Tara, gdzie podziwiam niesamowity, górzysty krajobraz po obu jego stronach. Zatrzymuję się tam na kawę. Robie kilka zdjęć i spotykam leżącego na trawie podróżnika (stwierdzam po plecaku). Zaczepiam go, po czym opowiadamy sobie skąd i dokąd zmierzamy. 

   Tomer Sheayik pochodzi z Izraela, skąd wyruszył. Podróżuje stopami autobusami i pieszo. Nigdzie sie nie spieszy i nie wie kiedy wróci. Z tego co zrozumiałem pisze artykuły do portali internetowych i tak zarabia.

   Dalej kieruję się do Parku Narodowego Durmitor. Kilka kilometrów za Źabijakiem zatrzymuje mnie policja. Przekroczenie prędkości, jechałem 100 przy ograniczeniu do 60 km/h. -Ile mam zapłacić? - pytam. Policjant pyta o kamerę. Mówię, że wyłączona, nie nagrywa. Nie chce wziąć pieniędzy i mówi, że dostanę mandat, który zapłacić musze w mieście. Nagle łapią jakiegoś motocyklistę. Policjant, z którym rozmawiałem podchodzi do niego, a drugi oddaje mi paszport i daje do zrozumienia bym jechał. -Dzięki!

 

 
   Wjeżdżam w Durmitor. Po ilości przejechanych kilometrów od ostatniego tankowania stwierdzam, że niedługo zapali mi się lampka rezerwy. Mogę wrócić do miasta jakieś 20 km lub liczyć na fart i przejechać. Od miejscowego dowiaduję się, że droga przez Durmitor do najbliższego miasta ciągnie się przez 50km. Liczę na fart i jadę dalej. Od zapalenia lampki zdarzyło mi się już zrobić koło 50 km zanim zatankowałem, wiec powinienem dać radę.
   Przez Durmitor wije się wąska droga asfaltowa szerokości nieco większej niż szerokość auta. Wspinam się pod górę w głąb górzystego raju. Jest niesamowicie. Widok zapiera dech, aż chce się krzyczeć... i krzyczę! Oprócz tej drogi nie widać większej ingerencji człowieka w to dzieło natury. Turystów też mało, może dlatego, że to koniec września. Są tylko góry, które sięgają po horyzont jakby nie miały końca. Zatrzymuję się, siadam na ławce z drzewa i oddaję się chwili zadumy wpatrując się w piękno naszej Matki Ziemi.

 

 

 

Jadąc dalej mijam jakieś domki w oddali, a przy drodze stoi kosz do koszykówki. Ktoś znalazł jedyne równe podłoże w okolicy. Od jakiegoś czasu pali mi się rezerwa, a droga jakby nie miała końca. Na szczęście coraz więcej domków się wyświetla, co znaczy, że w razie czego będzie do kogo zwrócić się o pomoc. Mijam pasące się krowy jak i stado koni, do których podchodzę bliżej by zrobić zdjęcia. 

   Zatrzymuję się przy większej zabudowie. To pensjonaty i restauracje. Trochę tu pusto poza tym, że biega mały piesek, który ładnie pozuje mi do zdjęć. W restauracji dowiaduję się, że do najbliższego miasta jest jakieś 10 kilometrów. Zaczyna kropić więc ruszam dalej. Piesek łapie mnie zębami za kolano dając do zrozumienia bym nie jechał. Pewnie rzadko zdarza się ktoś, kto się z nim pobawi. 

 

 

    Droga do miasta robi się coraz ciekawsza. Zjeżdżam w dół krętą drogą co jakiś czas pokonując nieoświetlone, kute jakby ręcznie tunele. W dole widać wielkie rozciągnięte jezioro, nad którym leży miasto Pluźine. Nazwa jeziora po czarnogórsku to Pivsko Jezero. Wiadomo co będę pił jak tylko tam zjadę.  
  
   


    Wjeżdżając do miasta mijam hotel "Piva",tankuję się i pierwsze co to wchodzę do baru. Jakoś tak wszystko mnie namawiało. Zamiast o piwo, pytam o nocleg. Barman wykonuje telefon i mówi, że jego szef ma coś do wynajęcia. Prowadzi mnie do bloku obok gdzie otwiera przede mną 3-pokojowe mieszkanie. -Piętnaście euro - mówi. -Biorę - mówię. Motocykl zostawiam na tarasie przy barze, w którym spijam upragnione piwo. 
  Zapoznaję się tam z Milanem, który mówi po angielsku. Razem idziemy do sklepu gdzie są tańsze piwa i zalogowawszy się na ławce Milan opowiada o życiu w małym miasteczku, gdzie wszyscy się znają. Nie ukrywa, że chciałby z stąd wyjechać. Na ławce łapię net od niezabezpieczonej sieci prezydenta miasta i wrzucam zdjęcia na portal f. Siedzimy tak do późna gawędząc i popijając.

DZIEŃ 39 27/09.

   Rano piję dużą ilość wody. Wychodzę na balkon skąd mam całkiem niezły widok na miasteczko. Dzieci idą do szkoły, a po drugiej stronie ulicy przy barze na placu rozstawiają się stragany. Taki mały targ. Schodzę tam by wypić kawę. Wyprowadzam Suzi z tarasu na zewnątrz by zwolnić miejsca, dla handlarzy, którzy teraz tłumnie oblegają bar. Siedząc przy stoliku, delektując się espresso i podziwiając piękne jezioro, nad którym unosi się mgła, zauważam dwóch rowerzystów w podeszłym wieku. Przy rowerach mają polskie flagi. Zatrzymują się koło mnie i robią sobie zdjęcia przy jeziorze. To Andrzej i Janek podróżujący na rowerach po Bałkanach. Zapraszam do odwiedzenia strony jednego z nich: http://rowerdziadkajanka.osowo.pl/. Pytają jak długo pod górkę, lekko przerażeni. -Długo i stromo - odpowiadam. Widać jednak, że panowie są wprawieni w boju. Życzymy sobie powodzenia i się żegnamy.

 

Pluźine.

   Jem posiłek w restauracji nieopodal, pakuję się, oddaje klucze od mieszkania i opuszczam Pluźine. Jest słoneczny dzień. Dzisiejszy cel to Mostar w Bośni i Hercegovinie. Jadę przez miasto Nikśić pnąc się pod górę aż do granicy. Widok ze wzgórza przed samą granicą zatrzymuje mnie by zrobić kilka fotek. Po mojej lewej rozprzestrzeniają się zielone góry.

    Na granicy spotykam grupę Niemców na starych GS-ach, którzy też zmierzają do Mostaru. Nie czekamy na siebie. Droga po wjeździe do BiH jest kręta,  a asfalt równy co sprawia, że ochoczo odkręcam manetkę. Przejeżdżam przez Trebinje po czym szybko pokonuję trasę do Mostaru. Po drodze widać ślady wojny: Zniszczone budynki i ślady po kulach.

   Wjeżdżam do Mostaru. Na pierwszy rzut oka wygląda jakby niedawno skończyły się tu walki. Co drugi dom zmasakrowany dziurami po kulach. Część budynków jest odnowiona, a w części tylko wstawiono nowe okna. Dużo jest też zbombardowanych budynków, gruzów zostawionych najwyraźniej na pamiątkę. To miasto to jedna wielka pamiątka po wojnie jaka miała miejsce od 1992-1995r. Przechadzając się uliczkami można sobie tylko wyobrazić co tu było za piekło.

  

   Mostar ma niepowtarzalny klimat dzięki swojej tragicznej historii. Przynajmniej ja odebrałem takie wrażenie. Znajduję pokuj, a właściwie całe piętro w domku jednorodzinnym w centrum za 20 euro. Mam do dyspozycji dużą łazienkę, salon połączony z kuchnią i balkon, z którego mam piękny widok na miasto i wzgórze wyrastające zaraz zanim. Od razu wbijam do dużej wanny narożnej i leżę tak z 30 min. Jest wieczór. Idę zwiedzić Stari Most. 

Widok z balkonu.

Widok z balkonu.

 

    Przy samym moście znajduję knajpę z darmowym wi-fi. Popijając piwko zaczepia mnie grupka starszych panów. Okazuje się, że to grupa Niemców, których spotkałem na granicy. Siedząc razem przy stole opowiadam im o swojej wyprawie, oni zaś dzielą się ze mną swoim przebiegiem podróży.

Po czym żegnamy się. Niedługo po tym dwóch polaków słysząc moją rozmowę na skypie (rozmawiałem z Puziem-pozdro ryju!), zatrzymują się i dosiadają do stolika. Pochodzą ze śląska ( niestety nie zapisałem imion:/ ). Podróżują po Bałkanach starym Fordem Mondeo. Pijemy razem piwo potem rakiję. Opowiadam im jakim cudem znalazłem się tutaj, ile przejechałem i co przede mną. Jeden, który jak mówił jest na Bałkanach kolejny raz, poleca mi odwiedzenie miasteczka Blagaj, gdzie jest źródło rzeki Buna. Po jakimś czasie drugi towarzysz postanawia już wracać do pensjonatu. Odprowadzamy go i z butelką wina idziemy nad rzekę Naretwię. Siadamy na trawie przy jej brzegu wsłuchując się w jej szum i popijamy wino z gwinta. Ślązak opowiada mi historię Mostaru, a ja słucham zaciekawiony, gdyż mało wiem o tym mieście. Zazdrości mi tego, że podróżuję sam, gdyż jego kompan trochę go ogranicza. Gawędząc tak do późnej nocy rozchodzimy się.

DZIEŃ 40 28/09.

   Rano koło 10:00 wychodzę zwiedzić miasto. Piję kawę w barze, w którym spędziłem wczorajszy wieczór. Później w restauracji z regionalną kuchnią bośniacką jem zupę z kurczaka i gołąbki z ziemniakami. Pychota!

 

Domek, w którym mieszkałem to ten żółty.

 

 

 

    Najedzony idę do pensjonatu Ślązaków lecz nie zastaję ich w domu. Jest tylko ich Mondeo. Wróciwszy do swojego lokum pensjonariuszka oznajmia mnie, że pytało o mnie dwóch Polaków. Ani ja u nich, ani oni u mnie nie zostawili numeru heh. Wracam na Stari Most z kamerką by nagrać kilka ujęć. Zwiedzam muzeum Starego Mostu. Znowu idę do pensjonatu ślązaków lecz nie ma już auta. Trudno, nie dane nam było się spotkać. Wracam do siebie, pakuję się i jadę do małej miejscowości polecanej przez ślązaka.

 

    Blagaj leży na południowym wschodzie od Mostaru. Znajduje się tam źródło rzeki Buna, która wypływa jakby z jaskini pod wielką skałą. Bardzo ciekawe i piękne zjawisko natury. Znajdują się tam również restauracje. Korzystając z jednej z nich zamawiam ciorbę (zupę) rybną, najlepszą jaką jadłem do tej pory. Zajadając na tarasie przy rzeczce podziwiam wspaniały widok.

 

 

 

   Kolejny cel jaki obrałem sobie na dzień dzisiejszy to Dubrovnik. Granicę z Chorwacją przekraczam bez problemu. Późnym popołudniem docieram do Dubrovnika. Przy drodze w mieście ludzie z kartkami reklamują pokoje do wynajęcia. Zatrzymuję się przy starszej kobiecie, pytając ile za pokuj. Kobieta odpowiada niewyraźnie. -Pięć?- pytam dla pewności. -Da - odpowiada kobieta. Pięć to wyjątkowo tanio, dziwne. Pewnie ją źle zrozumiałem, no ale jadę obejrzeć pokuj. Na miejscu kobieta nalewa mi szklankę 3 letniej rakii i dowiaduję się, że nie 5 euro tylko 35. Po długim targowaniu stanęło na 35. Nic nie mogłem utargować.  

Dubrovnik.

    Wieczorem idę na Stari Grad, czyli stare miasto, które zostało wybudowane jeszcze za czasów średniowiecza. Ogrodzone jest ono murem długim na 2km, wysokim na 25 i szerokim na 6m. Wchodzi się przez most, a następnie przez bramę. W środku jest inny świat. Wszystkie budowle, kamieniczki zbudowane są z takiego samego jasnego kamienia. Między nimi wąskie alejki, którymi błądzi się niczym w labiryncie. Główny deptak jest tak wygładzony przez wieki, że ma się wrażenie stąpania po pofałdowanym lustrze. Szczególnie pod wieczór gdy odbijają się w nim światła Starego Gradu.   
                          

   Siadam przy stoliku niedaleko portu i zamawiam jakąś morską potrawę plus piwo. Ceny podane są w kunach i nie bardzo orientuję się ile to euro. Zjadam ze smakiem, zapijam piwem, relaks. Burzy go jednak kelner, który informuje mnie, że do zapłaty 25 euro. Niedawno targowałem się z kobietą o cenę noclegu, a tu za 20 minut przyjemności płacę niewiele mniej. Dubrownik nie jest tani. Chyba najdroższe miasto na Bałkanach w jakim byłem do tej pory. Nic dziwnego, w końcu to perła Chorwacji. Błądząc alejkami miasteczka i podziwiając architekturę kieruję się do domu.

DZIEŃ 41 29/09.

   Rano babuszka, u której wynajmuję pokój robi kawę i podaje ją z ciastkami. Razem trochę gawędzimy. Jestem na Bałkanach już prawie miesiąc i coraz więcej rozumiem.

 

 
 
 

 

 
 
 
 

                                                 

 

 

 

   Idę z powrotem na Stari Grad. Spodziewałem się widoku jaki mnie czeka, ale nie sądziłem, że będzie aż tak źle. Turyści! Miliony turystów! Poprzedniego dnia wieczorem był chillout. Można było delektować się klimatem tego miasteczka na spokojnie. Teraz jest chaos! Przechodzę przez bramę i słyszę jeden wielki gwar. Tu grupka małych dzieci, tam wycieczka staruszków, koło mnie szkolna wycieczka. Wycieczka za wycieczką, wycieczkę pogania. Przyjemność ze zwiedzania żadna. Kupuję winogrona na targu i siadam na kamieniu wpatrując się w ten pęd wycieczkowej szarańczy. Robię rundkę dookoła uwieczniając co ciekawsze aparatem i uciekam czym prędzej od ludzi.

Pakuję się i wyjeżdżam kierując się na północ. W Splicie trafiam na port skąd odpływają promy do Włoch. Z ciekawości sprawdzam ile kosztuje bilet. Niestety cena mnie odstrasza i jadę dalej. Do Włoch mam zamiar podążać na kołach. Koła kręcą się dalej w kierunku miejscowości Sibenik. Po drodze zatrzymuję się na kempingu w drewnianym domku przy morzu. Biorę dwie butelki piwa i chipsy, które wiozłem jeszcze z Grecji. Czekały na specjalną okazję. Siadam na skałach przy brzegu i wpatrując się w horyzont oddaję się kontemplacji.

 
     

DZIEŃ 42 30/09.

   Rano wyruszam w kierunku Słowenii. Jadę dosyć szybko wzdłuż wybrzeża krętą drogą o równym asfalcie. Przejeżdżam przez Zadar zatrzymując się tylko na kawę. Niedaleko miejscowości Senj delektując się każdym winklem natrafiam na około 15os. grupę motocyklistów ze Słowenii. Jeden z nich nieprzytomny leży na ziemi. Czekają na karetkę. Ostudzony jadę dalej dojeżdżając do miasta Bakar gdzie jem smażone kalmary z ziemniakami i sałatką w "zajebistej knajpie" (jak to powiedział szef po polsku).

  



 Dalej przez miasto Rjeka kieruję się na północ i przekraczam granicę koło miasta Rupa. Jest już wieczór wiec zaczynam szukanie kempingu. Przejeżdżając przez Koper docieram do miasteczka Izola gdzie rozbijam obóz na kempingu.

DZIEŃ 43 01/10.

    

   Z Izola jadę do Trieste we Włoszech. Gdzie desperacko szukam serwisu wymiany opon. Moja tylnia pokazała druty! Po drodze w mieście zatrzymuję jadący skuter. Kierowca mówi bym jechał za nim. Zawozi mnie do serwisu Bridgestone. Okazuje się na miejscu, że klocki też mam do wymiany. Nieopodal w sklepie kupuję zestaw klocków, a w serwisie wymieniają mi je w cenie wymiany opon. Dostaję jeszcze koszulkę z podpisem Valentino Rossiego i ucieszony opuszczam miasto. Za miastem zatrzymuje się w restauracji nad morzem i zamawiam najtańszą miskę, makaron z muszlami mule.

   
   Mój cel na dziś to Wenecja. Docieram tam pod wieczór. Jest jeszcze widno gdy parkuję Suzi na parkingu. Ściągam ciuchy motórowe, upycham w kufer i zakładam lekkie. Idę pieszo bo inaczej nie da się poruszać w Wenecji. To miasto wyspa, które tworzy 118 małych wysepek połączonych 409-ma mostami i 150-ma kanałami. Nie jeżdżą tam rowery, deski, rolki nie mówiąc już o autach czy motocyklach. Taksówki to motorówki lub wolniej płynące bardziej dla zwiedzających gondole. Autobusy to większe łodzie pasażerskie, które mają swoją sieć. Panuje tu niepowtarzalny klimat. Kupuję pizzę, piwo i siadam przy stoliku obserwując ruch wodny, niczym uliczny.

                          

   Chodzę kanałami do późna, jest już ciemno. Światła kolorowo odbijają się w wodzie, a z knajpek i kawiarenek sączy się muzyczka. Przy stolikach restauracyjnych słychać gwar i brzęki kieliszków z winem. Co jakiś czas przepływa łódka, na której wesoło bawi się młodzież. Fajnie byłoby tu pomieszkać na dłużej. Nagle do stolików przy jednej z restauracji podpływa łódka. Ktoś z tej łódki zaczyna śpiewać do jednego ze stolików serenadę operowym głosem, a inny przygrywa mu gitarą. Wow! Co za scena! Jak z... opery:) Po tym romantycznym akcencie postanawiam wracać do motocykla, czeka mnie jeszcze znalezienie kempingu. Jednak nie jest to takie proste. Nie mam mapy i błądzę ciemnymi małymi uliczkami i przejściami. Co jakiś czas wchodzę w ślepą alejkę prowadzącą do kanału i wracam z powrotem. Odpalam nawigację w telefonie, który nie zawsze łapie zasięg i jakoś udaje mi się znaleźć drogę do wyjścia z labiryntu.

   Parking, na którym zostawiłem motocykl nie był strzeżony. Najcenniejsze rzeczy miałem ze sobą, a Sunię spiąłem wszystkimi zapięciami jakie miałem. Na szczęście nic nie zginęło. Przejeżdżam cztero kilometrowy most na ląd do części Wenecji naziemnej. Tam znajduję kemping.

DZIEŃ 44 02/10.     

   Z rana jadę znów do Wenecji zostawiwszy cały bagaż w namiocie. Spędzam tam prawie cały dzień chodząc po wodnym miasteczku. Kupuję mapę by tym razem nie błądzić jak ostatnio. Turystów pełno, także w główniejszych alejkach trzeba było się przeciskać. Odwiedzam przeróżne galerie, muzea, katedry. 

   Na placu św. Marka siadam zmęczony przy jednym ze stolików restauracyjnych wsłuchując się w grającą na skrzypcach kobietę, której wtórował pianista. Koncert ten był częścią restauracji. Nagle podchodzi do mnie kelner i nie pytając czy coś zamawiam, oznajmia mnie, że nie można tu tak siedzieć. Na to ja, że coś zamówię. -Wodę poproszę. - Szklanka wody kosztuje tu 9 euro proszę pana - informuje kelner. Wstałem kupiłem niedaleko lody gałkowe i wróciłem tym razem usiadłszy na murku z boku.  

   Jest upalnie. Niebo jest bezchmurne, a słońce sprawia, że kolory są bardzo wyraziste. Robię zdjęcie za zdjęciem. Nogi bolą już od chodzenia, a ja dopiero pół Wenecji obszedłem. Nie mam już siły chodzić. Jest już prawie siódma więc powoli zmierzam w kierunku parkingu.

   Wracam na kemping pakuję się i wyruszam tym razem do Pizy. Kolejny cel jaki obrałem spontanicznie. Drogę pokonuję autostradami jest ciemno i chcę dojechać jak najszybciej. O kemping w Pizie było bardzo łatwo i nie szukałem długo. Znalazłem taki oddalony zaledwie o 2km od miasta.

DZIEŃ 45 03/10.

   Jadę zobaczyć krzywą wieżę. Jak zwykle w takich miejscach pełno turystów. Robią sobie masowo zdjęcia z wieżą w tle udając, że ją podpierają. Gdyby nie wieża pomyśleć można, że ćwiczą thai chi. Oprócz wieży nic ciekawego nie ma. Jem ravioli w restauracji i zmykam dalej. 

 

 

 

 

   Jadąc na północ Włoch nagle po mojej prawej wyrastają góry. To Parco Regionale delle Alpi Apuane. No to co, wjeżdżam tam. Pokonawszy stromy podjazd serpentyną pod górę ku moim oczom ukazuje się piękny górzysty krajobraz, aż po horyzont. Widok niesamowity. Następnie długim tunelem przedostaję się na drugą stronę góry. Zjeżdżając trochę niżej w miejscowości Castelnuovo di Garfagnana tankuję na małej prywatnej stacji benzynowej. W przydrożnym garażu właściciela stoi kilka motocykli. Większość to stare ścigacze Ducati. Na ścianach wiszą jego stare zdjęcia z wyścigów jak i nowe jego syna. Staram się coś zagadać, ale on ni w ząb po angielsku, a ja po włosku.
Niekończącymi się winklami drogą SR445 jadę w kierunku Genui. Ponad godzinę jazdy po zakrętach z czego prostej nie było nawet pół kilometra. Docieram do miescowości Aulla po czym nad wybrzeżem morza Liguryjskiego w mieście Sestri Levante rozbijam się na kempingu.

DZIEŃ 46 04/10.

   

 Dzisiejszy mój cel to Monaco i Nicea. Jadąc wzdłuż wybrzeża autostradą mijam Genuę i szybko znajduję się we Francji. Docieram do Księstwa Monako, niewielkiego państewka leżącego w obrębie Lazurowego Wybrzeża. Jadąc przez miasto zatrzymuje mnie policja, a z pod jakiejś rezydencji wyjeżdża limuzyna z uchyloną szybą. Widać przez nią jakąś kobietę w kapeluszu i słonecznych okularach. Limuzynę eskortuje z przodu dwóch policjantów na motocyklach. Ludzie z aparatami kręcą filmiki i machają. Może to jakaś księżna. Po tym jak policjant puszcza mnie udaje się za limuzyną. Na światłach zbliżam się do okienka by lepiej się przyjrzeć. Uuu niezła laska. Z wyglądu nie podobna do nikogo heheh. Nie wiem jak wygląda księżna, ale ludzie na ulicach zachowują się jakby nią była. Limuzyna wiedzie mnie gdzieś na wzgórze. Nagle zatrzymuje mnie policjant informując, że dalej nie mogę jechać bo to teren prywatny. -Dobra spoko, zawracam. Na pytanie kto to był, nie dostałem odpowiedzi. Na owym wzgórzu parkuję, ponieważ moim oczom ukazuje się Monako w całej swojej okazałości. Całe miasto usytuowane jest na wzgórzu i rozciągnięte wzdłuż wybrzeża. Widok rzadki. 

   Zjeżdżam w dół i zatrzymuję się w słynnej dzielnicy Monte Carlo, stolicy hazardu gdzie odbywają się wyścigi uliczne. Parkuję motocykl przy ulicy, biorę kamerę i udaję się na spacer. Jest kolorowo i palmowo. Wszędzie markowe sklepy, drogie hotele i kasyna. W porcie cumują najdroższe jachty, a na parkingach stoją luksusowe auta, przy których turyści robią sobie zdjęcia. Nie jaram się jak oni tym wszystkim. Nim dłużej siedzę w cywilizowanych miastach tym bardziej brakuje mi dziczy. Każdy kieruje się innymi wartościami w życiu. Zaczynam tęsknić za Bałkanami. Myśl, że niedługo zobaczę góry Pireneje nastraja mnie pozytywnie. Jednak fajnie tu być i zobaczyć ten niecodzienny widok własnymi oczyma i w końcu stoję nogami obiema na torze wyścigowym w Monte Carlo, którym zaraz się przejadę. Krótki spacer, wsiadam na Suzę i mkniemy ulicami Monte Carlo. Jeden objazd i ruszam dalej.

 

   Do Nicei docieram szybko lecz przeprawa przez miasto trochę się dłuży. Jest już wieczór i na przedmieściach loguję się na kempingu. Idę w kierunku plaży by kupić coś do jedzenia. W budce z kurczakami kupuję pół za 6euro i piwo. idę na plażę i okazuje się , że kurczak jest zimny. Klnę na sprzedawcę, ale jem bo jestem głodny. Na kempingu poznaję Timouh, który od kilku tygodni mieszka w namiocie i pracuje na lotnisku w Nicei. Dojeżdża do pracy na rowerze. Przyjechał tu z mniejszego miasta za pracą i jest na etapie szukania mieszkania. To także podróżnik rowerowy, który ma za sobą kilka większych tras. Poleca mi kilka miejsc wartych odwiedzenia jak np. miasto Carcassonne we Francji.

DZIEŃ 47 05/10.

   Rano zbieram się dosyć wcześnie. Jadę do Nicei porobić zdjęcia. Miasto leży przy samym wybrzeżu, wzdłuż którego ciągną się hotele, rosną równo posadzone palmy i jest długa na jakieś 7km plaża. Rozciągnięta jest prawie wzdłuż całego miasta. Kilka fotek i ruszam. Jazda w takim upale w mieście nie jest przyjemna. Jadę bez kurtki, tym razem kask mam na głowie.

 

 

Nicea

  

Cannes

   Nie minęła chwila i znalazłem się w Cannes jadąc główną promenadą miasta, bulwarem La Croisette, wzdłuż którego ciągną się jedne z najdroższych hoteli w mieście. Palmy tu są wszędzie, jak i na całym Côte d'Azur. 

   Siadam na ławce na przeciwko jednego z hoteli i znajduję przez wi-fi dostępną sieć. Łączę się z netem i kupuję bilet na prom z Santander do Plymouth. Czego te telefony nie potrafią w dobie XXl w. Następnie znajduję z dala od drogich restauracji kawiarnię i zamawiam podwójną espresso by się trochę pobudzić w tym nieustannym upale. Dziś planuję dotrzeć do Saint Tropez, epickiego miasteczka znajdującego się na środku Côte d'Azur. Nie zwlekając długo podążam dalej.

   Saint Tropez znane mi jest tylko z filmu z Louisem de Funes. Dojeżdżam tam wieczorem. Miasteczko ma swój klimat. Domki pomalowane w odcieniu morelowym, drewniane okiennice, a między domkami wąskie alejki. Wzdłuż portu kawiarenki, a na przeciwko zacumowane łódki, łodzie i wielkie jachty. Jeden z większych jachtów właśnie cumuje. Zbiera się grupka ludzi z zaciekawieniem patrzących co za osobistość właśnie dopłynęła. Załoga wystawia schodki, a przed nimi kładzie chodniczek wybierając z niego okruszki. Gdy jest już ładnie i czysto załoga czeka w gotowości... czeka i czeka. No właśnie, ale na kogo? Nie czekam idę zwiedzić miasteczko póki jeszcze widno. Przechadzając się brzegiem morza moją uwagę przykuwa człowiek robiący zdjęcia starym aparatem na stojakach. To fotograf Robert Janke z Niemiec, który podróżuje ze swoją żoną polując na ciekawe ujęcia. Właśnie czeka na zachód słońca. Poleca mi kemping, na którym sam przebywa i proponuje, że mnie tam poprowadzi. Umawiamy się za godzinę koło jego busa. Mam czas by zrobić kilka fotek i obejść centralną część i chyba najciekawszą Saint Tropez.

 

 

 

 

 
 

 

   Do kempingu nie jest blisko i gdyby nie fotograf to sam bym nie trafił. Daleko od miasta, ale za to tanio bo tylko 10 euro za noc.

DZIEŃ 48 06/10.

   

   Rano zostałem poczęstowany kawą przez żonę Roberta. Polecają mi bym po drodze zahaczył o miasto Saint Maries de la Mer gdzie ludzie ganiają się z bykami. Wczoraj jadąc na kemping czułem winogrona. Teraz wiem skąd. Dookoła mnie, gdzie okiem nie sięgnąć pola winogron. Owy kemping jest właściciela tych pól.

   Do polecanego mi miasta docieram przez Parc naturel régional de Camargue.  W Saint Maries de la Mer długo nie zabawiam. Na jednej z Aren wiszą plakaty nadchodzących walk z bykami, lecz dziś akurat żadnej niema.

 

 

 

   Jadąc przez Montpellier pada mi nawigacja. Usb, które miałem przyklejone do nawigacji na stałe jest złamane. Widocznie transportując w plecaku zgniotłem je. Dojeżdżam do Narbonne, jest już ciemno. Po 20 km znajduję kemping w Lezignan Corbieres.

DZIEŃ 49 07/10.

   Wyruszam do Carcassonne, polecanego mi miasta przez francuza z Nicei. Miasto jak każde inne lecz widać z daleka jakąś fortyfikację na wzgórzu. To stare miasto i pewnie o to mu chodziło. Przechodzę bramą przez wysokie mury starego Carcassonne i tym samym przenoszę się do czasów średniowiecza.

 

 

 

 

 

 

To nie wino, tak podano mi wodę.

 

   Obchodzę całą twierdzę dookoła. Zaglądam do katedry, w której odbywa się właśnie koncert czteroosobowego chóru. Po wyjściu w jednej z uliczek zatrzymuje mnie melodia grana z dziwnego instrumentu w kształcie latającego spodka. Dźwięki jakie Alex Permanyer wydobywa z tego obcego mi narzędzia wprowadzają w stan relaksu i odprężenia umysłowego. Raj dla uszu. Sami sprawdźcie: 

 Po małym posiłku w tawernie ruszam dalej kierując się w stronę gór. Przez miasta Limoux i Quillam. Na horyzoncie wyrastają przede mną Pireneje. Robi się pochmurno i zaczyna padać deszcz. Wspinając się serpentynami pod górę wjeżdżam do małego Księstwa Andory. Zatrzymuję się na chwilę w Pas de la Casa by obejrzeć ciekawie usytuowane miasto w górach. Benzyna kosztuje tu 1,14 euro, chyba najtaniej jak do tej pory w Europie.

 

 

 


 Jadąc dalej przez Encamp droga CG-1 przez stolicę Andorra la Vella, dalej przez Sant Julia de Loria wyjeżdżam z Andory.  Droga przecinająca to małe państewko ma długość zaledwie 36 km. Zaraz za granicą po stronie hiszpańskiej zatrzymuję się na kempingu Frontera Park.

   Kemping jest duży. Po jednej stronie stoją karawany i kilka namiotów, a po drugiej jest boisko i duże drewniane domki do wynajęcia. Wchodzę do recepcji połączonej z barem i restauracją. Recepcjonista idzie mi na rękę i spuszcza z ceny. Za dobę płacę tylko 13 euro. Zaprasza mnie również do baru wieczorem. Prawie nic nie mówi po angielsku, a ja nic po hiszpańsku. Jakoś się dogadaliśmy.  Rozbiwszy namiot i wrzuciwszy coś na ząb idę do baru. Jest tam Octavi, recepcjonista który robi też za barmana i szef kuchni. Razem rozumiemy się tylko dzięki jednemu słowu "salud". Jest nas tylko trzech, oni leją alkohol i nie chcą ode mnie zapłaty. Mi pasuje. Kucharz proponuje ciekawy sposób picia tequili. Kieliszek z alkoholem podgrzewa na parze w ekspresie do kawy. Inaczej się nie zapali. Pokazuje bym odchylił głowę i położył na blacie. Po czym wlewa mi tequile do ust i podpala. Zakrztuszam się i niczym smok zieję ogniem podpalając sobie brodę. Kucharz przeprasza, bo nalał za dużo. Pokładamy się ze śmiechu. Demonstruje na sobie jak to powinno wyglądać. Robię to samo jeszcze raz z mniejszą ilością tekli, tym razem bez podpalenia brody. Późną nocą okazuje się, że całego alkoholu jednak nie uda nam się wypić. Ledwo wciskam się do namiotu.

DZIEŃ 50 08/10.

   Budzę się koło południa. Wlewam w siebie litr wody. Śmieję się przypominając sobie co działo się tej nocy. Idę do baru gdzie recepcjonista robi mi kawę. Mówi, że mogę zostać jeszcze jedną noc jak chcę za darmo by wypocząć. Octavi mieszka na kempingu i zajmuje się tu praktycznie wszystkim, oprócz gotowania. Tym zajmuje się szef kuchni, który przyczynił się do spalenia mojej brody. Główny szef podobno rzadko tu przyjeżdża, wiec chłopaki z tego co widać imprezują po pracy spijając alkohole. Jem grzanki z dżemem i kładę się z powrotem do namiotu. Tak spędzam cały dzień, na zmianę śpiąc i czytając książkę.

DZIEŃ 51 09/10.

   Wypoczęty wstaję, pakuję się i odjeżdżam. Cały kemping jeszcze śpi i recepcja jest zamknięta. Mijając miasto La Seu skręcam w prawo na zachód. Drogą N260 wspinam się pod górę serpentyną. Przez miasteczko Sort do La Pobla de Sugar i El Pont de Suert. Jest słoneczny dzień i bezchmurne niebo. Niekończące się serpentyny i piękne widoki to coś co motocykliści nazywają rajem i ten raj właśnie przemierzam. 

 
 

 
   
Co jakiś czas wjeżdżam w tunele, niektóre długie po 3km, przecinające wysokie szczyty. Kontynuuję N260 na zachód do Costejon de Sos->Campo->Ainsa->Broto->Torla, aż do Parku Narodowego Ordessa. Z Ordessy jadę do Biescas i na północ przez Sallent de Gallego gdzie wysoko w górach przecinam granicę hiszpańsko-francuską. Jestem w chmurach. Po lewej stronie powinienem widzieć szczyt Pic du Midi pnący się na wysokość 2877 m.n.p.m. Niestety widzę jedynie na odległość kilku dziesięciu metrów. 

                                                                       

Powoli ciągnąc się serpentynami drogą D934 dojeżdżam do miasta Laruns gdzie znajduję kemping. Jest już ciemno. Nikogo w recepcji nie ma. Rozbijam się i jadę po jakiś posiłek. Po drodze zatrzymuję się w przydrożnej budce z pizzą. Zabieram jedną do namiotu. Ustawiam budzik na wczesną godzinę by zobaczyć wschód słońca. Najedzony szybko usypiam.

DZIEŃ 52 10/10.

   O 6:00 jest jeszcze ciemno. Wstaję o 7:00, pakuję się i zmykam by powitać słońce. Dookoła rozciąga się mgła. Jadę na północ do miasta Arudy, następnie na zachód bardzo krętą drogą D918 aż do Lurbe Saint Christau. Gdzieś po drodze wspinając się pod górę nagle zza horyzontu zaczyna budzić się słońce. Wschód widzę po raz pierwszy podczas mojej podróży. Zawsze spałem do późna. Zatrzymuję sie by zrobić zdjęcia. Nigdy jeszcze nie widziałem takiego widoku. Chłodny poranek nagle nabrał kolorów i powiało ciepłem. Dookoła nie ma nic prócz mnie i słońca. Witamy się i jadę dalej.

 

 Kieruję się na południe drogą N134 z powrotem do Hiszpanii. Granicę przekraczam dołem, jadąc długim tunelem: Tunel de Somport. Zatrzymuję się w Canfranc Estacion. Tam dowiaduję się na stacji benzynowej, że jest jeszcze jedna droga biegnąca przez pasmo górskie, pod którym przejechałem. Droga ta ciągnie się od tego miasta do Forges d'Abel we Francji. Sprawdzam na mapie jak to wygląda i czy jest sens dalej jechać w dół do Hiszpanii. Jadę z powrotem do Francji polecaną mi drogą. Jest pięknie, nie ma już mgły, a na błękitnym bezchmurnym niebie świeci słońce. Krętą drogą przejeżdżam granicę i trafiam na tą samą drogę N134, którą jadę z powrotem do Lurbe Saint Christau. Tam odbijam w lewo na zachód drogą D918 i na południe drogą D132 aż do Arette Pierre St Martin. Od nieustających zakrętów kręci mi się w głowie. Po drodze mijam dziko pasące się konie. Stromy podjazd pod górę i znów Hiszpania. 

 

 

 
 

 
 


Widoki tu są po prostu przepiękne. Rzadko mijam auta, ewentualnie miejscowych farmerów. Pewnie wiele osób pomyśli co za przyjemność podróżować tak samemu i nawet nie mieć z kim się wrażeniami podzielić. Otóż ja czerpię ogromną przyjemność, a wrażeniami podzielę się jak wrócę. Przeżyć coś z kimś to co innego. Mi zależało na tym by przeżyć to samemu, sprawdzić się. Oderwać się od wiru miejskiej codzienności, monotonii. No i zagrać na nosie wszystkim tym co boją się wystawić nos poza swoje podwórko. Przy okazji zajrzeć w głąb siebie, by stwierdzić, że wcale nie jest ze mnie taki głąb :) 

Na krótką metę w grupie jest fajnie. Na dłuższą podróż trzeba naprawdę dobrze się dobrać by później nie okazało się, że to nie jest już przyjemna podróż tylko męczarnia. Nieograniczony. O to mi chodziło, by nie być niczym ograniczony. Zostać w jakimś miejscu tyle ile chcę zostać i jechać tam gdzie mam akurat ochotę jechać nie będąc od nikogo zależnym. Będąc samemu nawiązuje się też więcej kontaktów z tubylcami. Jestem coraz bliżej końca i nim bliżej tym bardziej uświadamiam sobie jak ta podróż była mi potrzebna. Marzyć, a spełniać marzenia to duża różnica:) 




 

 

   Dojeżdżam do miejscowości Isaba i dalej na północny zachód. Kolejny raz chyba już 6ty przekraczam granicę. Po stronie francuskiej drogą D26 jadę na północ przez Tadets Shorholus i D918 na zachód do Saint Jean Pied de Port. Następnie kieruję się do miasta Beyonne znajdującego się przy wybrzeżu Zatoki Biskajskiej. Tam robię chwilę odpoczynku i zwiedzam stare miasto. Później przez Biarritz, Saint Jean de Luz wybrzeżem jadąc znów wjeżdżam do Hiszpanii. Tym razem już na dobre. Zatrzymuję się na kempingu w Hondarribii. Ogarniam kanapki, zapijam piwkiem i wykończony po dniu pełnym wrażeń padam z nóg.

 

DZIEŃ 53 11/10.

 

 

   Rano jadę zwiedzić miasto i średniowieczny rynek. Na rynku trochę turystów, kilka galerii plastycznych przykuwa moją uwagę. W jednej, artysta Aiert Alonso maluje znanych piłkarzy, ale od tyłu. Stare kamieniczki z drewnianymi balkonami mają swój urok. Pstrykam fotki i wracam na kemping. Dziś muszę dojechać do Santander. Jutro mam prom do Kornwalii. Z Hondarribii przedostaję się do Donostia S. Sebastian gdzie zatrzymuję się na chwilę. Idę na plażę popatrzeć na surferów. Piję kawę i jadę dalej. 

 
 

 
 

 
 

 

 

W Santander znajduję kemping, który od jutra jest już nieczynny. Dziś ostatni dzień więc jeszcze się załapałem. No cóż w końcu po sezonie. Jest połowa października. Rozbijam domek i idę do pobliskiej knajpy. Zamawiam Pieczoną paprykę nadziewaną wieprzowiną i frytki. Właśnie leci mecz Hiszpania:Szkocja. Tam poznaję anglika co podróżuje pieszo. Szedł do Santiago z Santander, ale nie doszedł. Zawrócił w połowie drogi. Jak mówił, już mu się nie chciało. Hiszpanie wygrywają 3:1. Idziemy na kemping gdzie siadamy przy piwku koło mojego obozowiska. Pokazuję mu na mapie gdzie byłem, a on opowiada mi o swoich pieszych wędrówkach.

DZIEŃ 54 12/10.

   Wyjeżdżam z kempingu i krążę po mieście. Prom mam dopiero wieczorem. W restauracji poznaję parę starszych anglików, którzy wracają z podróży po Hiszpanii na starych motocyklach. Siadamy razem przy stole. Sprzedają tutaj domowe wypieki. Jem placek z tuńczykiem i serem żółtym. Gawędzimy trochę wspólnie po czym odłączam się. Mam pewien plan. Przypomniałem sobie o moim dobrym znajomym, którego już trochę nie widziałem. Mieszka z żoną i córeczką na wyspie Jersey. Łapię wi-fi i sprawdzam koszt biletu na prom z Anglii. Stać mnie. Dzwonie do nich by się zapowiedzieć. Kupuję bilet i idę na plażę się położyć. Mam jeszcze kilka godzin. 
   
   Jadę na prom gdzie na wjazd czekam 2h. W międzyczasie jem niedobrego cheeseburgera z twardymi frytkami. Wjeżdżam na prom. Nareszcie. Loguję się w kajucie. Łóżko po lewej ręce mam. Okna nie mam. Za to jest prysznic:) Idę na pokład obejżeć odpływ tego wielkiego giganta. Jest już ciemno jak opuszczam Hiszpanię. Na pokładzie są przeróżne restaurację, droższe i tańsze. W tych droższych ktoś przygrywa na fortepianie, w tańszych nikt nie przygrywa. Jest też jakiś koncert i konkursy w jednej z sal. Kręcę się trochę to tu, to tam. Trochę czasu spędzam na zewnątrz sącząc browar z puszki kupiony wcześniej i wpatrując się w ciemność. W końcu idę do kajuty.


 

DZIEŃ 55 13/10.

 
 

 

   Budzę się i usypiam. Nie chce mi się wychodzić. Leżę chyba do 15tej. W końcu wychodzę i jem kawę w restauracji. Prom ma cumować po 16tej. Dobiwszy do Playmouth kieruję się do Weymouth skąd mam prom do Jersey. Mocowanie od szybki w kasku jest popsute. Odłamało się już całkiem. Uszkodzone było podczas gleby w Grecji tylko dla tego, że nie miałem kasku na głowie. Sklejam szybkę z boku taśmą klejącą. W Wielkiej Brytanii czuję się jakoś bezpiecznie. Jakbym wrócił do domu. To miejsce jest mi bliskie, w końcu mieszkam tu na stałe od 7 lat. Niedaleko Weymouth późnym wieczorem znajduję kemping. Wszystko pozamykane. Rozbijam się i idę spać. Wstać muszę o 5 rano bo prom odpływa o 7:00. Budzą mnie jakieś głosy. "-Chyba nie był umówiony? -Chyba nie. - dodaje druga osoba". Śpię dalej.

DZIEŃ 56 14/10.

   Jest jeszcze ciemno jak odjeżdżam z kempingu. Prom wygląda jak wielki katamaran. Po 4 godzinach żeglugi dobijam do portu na wyspie Jersey. Przez telefon dostaję instrukcje od kumpla jak do niego dojechać. Tu na wyspie wszędzie jest blisko. Daniel "Siadły" wita mnie z wielkim bananem na twarzy. Znamy się od dziecka. Przez to, że mieszka na wysepce niestety rzadko się widujemy. Mieszkają tu razem Anią i ich córeczką Hanią. Biorę Daniela na Suzę i jedziemy na przejażdżkę po wyspie. Wieczorem imprezka ze znajomymi. Wśród nich jest Pruski, którego też znam z Radomia i Tereska. Ten drugi to nie dziewczyna. Miał swoją rolę w filmie: "Cześć Tereska" i z stąd ksywa. Bawimy do późna.

DZIEŃ 57 14/10.

   Skacowany budzę się na kanapie. W zasadzie budzi mnie mała Hania. Po śniadaniu idziemy na ryby. Siadły to zapalony wędkarz, z którym nie raz spędzając wakacje na Mazurach wypływaliśmy na łowy. Ma duży ponton z twardym dnem i silnikiem. Do morza nie ma daleko, wystarczy zejść 100 metrów w dół ulicą. Jest z nami Tereska, Pruski i kilka piwek. Wodujemy ponton i płyniemy. Zatrzymujemy się niedaleko skał, co chwilę odpływając od nich znoszeni przez fale. Łowimy dwoma wędkami na blachę, co jakiś czas się wymieniając. Po półtorej godziny rzucania nagle coś się dzieje. Musiało coś być. Daniel kręci kołowrotkiem podniecony, a wędka wygina się pod naporem ryby. Patrz, patrz, jest! Wygląda na to, że nie jest mała. Rzuca się. To Okoń morski. Gdy jest już przy łódce Daniel chwyta za mocną żyłkę i wciąga rybę na pokład. Cieszy się jak dziecko bo nigdy jeszcze nie złapał Okonia morskiego. Cieszymy się i my. Tym optymistycznym akcentem powoli kończymy wędkarstwo. Każdy jeszcze rzuca w nadziei, że coś złapie. 

 

 
 

Zbliża się wieczór i zrywają się większe fale. Pruski krzyczy: -Posejdooon! Tylko na to cię staaać? Odkręcamy manetkę silnika i szybko kierujemy się w stronę brzegu. Na miejscu sąsiad Daniela waży złowioną sztukę. 2kg. Słuszna waga. W domu mam tą przyjemność i patroszę rybę. W żołądku znajduję małego kraba. Rybę zjemy jutro na obiad, a tym czasem urządzamy kolejną posiadówkę we wspólnym gronie. Pokazuję chłopakom filmiki z podróży i snuję opowieści.

 

 

DZIEŃ 58 16/10.

   Powoli pakuję wszystkie rzeczy i szykuję się na wyjazd. Okonia przyrządzają wspólnie Daniel, Ania i Hania, która kręci się między ich nogami. Co jakiś czas przynosząc coś z kuchni do salonu. Jak np. 2,5kg worek ziemniaków. Okoń morski został upieczony z cytryną i podany w sosie śmietanowym. Palce lizać. Niestety czas na mnie i aż żal wyjeżdżać. Po obiedzie żegnamy się. 

   Płynąc promem do Anglii dłuży mi się czas niemiłosiernie. W końcu usypiam. Budzi mnie komunikat oznajmiający pasażerów, że dopływamy do Anglii. Wjeżdżam z promu do Weymouth. Dalej to już prosta droga na północ. Po drodze zatrzymuję się na serwisie by zaspokoić głód. Dalej jadę bez przystanku. Mijam Londyn. Jest już ciemno. Koło 23ciej dojeżdżam do domu do Peterborough. Przy garażu stoi Klimek, Wiktor nasz współlokator oraz znajomy Szymon. Na pierwszy rzut oka nie poznają mnie. Nie wiedzieli dokładnie którego przyjadę, a ja nie dzwoniłem, że dojeżdżam. Po chwili rozlega się Klimkowe oooooooooooooooooojjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa!!!!!!

   Wróciłem. Po dwóch miesiącach jazdy po Europie wróciłem. Uściski, gratulacje i wspólne zdjęcia z brodatym przybyszem. No ale jak uczcić mój powrót jak nawet piwa w domu nie ma. Rozpakowuję Suzę i jadę do sklepu. Wróciwszy z kilkoma puszkami zalegamy w garażu. Nasz garaż to ulubiona miejscówka gdzie odbywają się wszelakie imprezy i spotkania. Każda impreza jaką mamy w domu zawsze kończy się w garażu. W końcu z motocyklami najlepiej się bawimy:) Chłopaki zalewają mnie masą pytań, a ja zaczynam opowiadać swoje przygody.

   Spełniłem marzenie o samotnej wyprawie i to utwierdza mnie w przekonaniu, że w życiu warto dążyć do spełnienia swoich marzeń. Doświadczamy wtedy wiele i stajemy się silniejsi nie zależnie czy dopniemy celu czy nie. Trzeba żyć po swojemu, nie tak jak inni chcą żebyśmy żyli. Dążyć do celu nie ograniczając się tylko do niego. Nie uda się trudno. Jest wiele dróg, i gdy po drodze napotkamy ciekawszą drogę idźmy nią. Nie uzależniajmy szczęścia od celu. Trzeba żyć tu i teraz po swojemu. Szczęście jest w nas tu i teraz.

   Po 58 dniach dotarłem z pustymi kieszeniami, mając za sobą 24 kraje, masę przygód i pięknych wspomnień. Z uśmiechem na twarzy wspominam ten czas, gdy nie wiedziałem jaki jest dzień tygodnia i co przyniesie. Oderwany całkowicie od systemu w jakim żyjemy na co dzień. Z kolejnym wschodem słońca nowe miejsca, nowi ludzie i nowe przygody. Spotkałem po drodze wielu podróżujących, czy to autem, rowerem, motocyklem, a nawet pieszo. Od każdego z nich biła pozytywna energia i szczęście z faktu wyrwania się z wiru codziennej miejskiej pogoni. Gdyby ktoś mnie spytał, czy pojechałbym jeszcze raz sam. Odpowiedziałbym: Jeszcze dziś!:)  

Pozdrawiam!

Wojtek

vojtiz@yahoo.pl